Dag 1: Zaterdag 7 juni

Het is alweer zover: we gaan weer op vakantie naar Amerika! Wat een luxe! Deze keer gaan we naar het Noordoosten van het land. Een zelf samengestelde en ook geplande rondreis gaat ons vanuit Boston brengen naar New York City en in de tussentijd doen we maar liefst 8 verschillende staten aan. We hebben er echt zin in!

Om half 9 brengt buurman Roland ons naar het station in Roermond. Daar kopen we een kaartje en om 9 uur vertrekken we vanaf perron 2. We vinden een coupé in de tweede klasse die bijna leeg is en daar ploffen we neer. Het is een oud treinstel dat vroeger vast dienst deed als een eerste klasse coupé, maar nu die is opgeknapt en gemoderniseerd voldoet hij met de hedendaagse normen slechts aan de tweede klasse. Wel grappig eigenlijk, want het is een afgezonderde coupé waar je met maar 6 mensen kunt zitten.

De trein rijdt voor de verandering precies op tijd. Er zijn geen onverwachtse opstoppingen en vertragingen en om 10.50 uur zijn we op station Duivendrecht. We stappen over en om 11.00 uur vertrekt deze trein voor het laatste stukje naar Schiphol, waar we om 11.15 uur aankomen.

We vliegen deze keer met KLM, omdat dit de enige maatschappij is waarmee we rechtstreeks kunnen vliegen zowel op de heen- als op de terugreis. Controle van de monitoren leert ons dat we moeten inchecken bij balie 14, maar voordat we kunnen aansluiten in de wachtrij worden onze koffers uitgebreid gecontroleerd. Uiteraard wordt er niets interessants gevonden en het inchecken gaat verder heel snel en soepel, gelukkig is de wachtrij niet zo lang. De grondstewardess zegt dat er helaas geen plaatsen meer vrij zijn bij de nooduitgang, maar we krijgen 2 plaatsen naast elkaar, waarvan 1 aan het gangpad, zodat Peter zijn lange benen kwijt kan.

Na het inchecken gaan we even lunchen, want we hebben nu al honger gekregen. We gaan naar het Panorama Café voor een pannenkoek, een kopje soep en 2 broodjes en dat smaakt prima. Daarna genieten we nog even van het uitzicht over de luchthaven op het terras en dan gaan we door de douane. Natuurlijk moet er nog even geshopt worden, want we hebben onze parfumaankopen speciaal voor deze gelegenheid uitgesteld en in de taxfree winkel vinden we een paar lekkere luchtjes in de aanbieding. We kopen ook nog wat tijdschriften en dan vervolgen we onze weg naar de gate. Het is dan al 13.00 uur en we kunnen aansluiten in de rij bij de gate voor de security-check. Hier wordt ons gevraagd of we onze koffers wel zelf hebben ingepakt en of we niets hebben meegenomen dat niets van onszelf is. Hebben we een fotocamera bij ons? Natuurlijk! En is die pas in reparatie geweest? Nee! Dan mogen we plaatsnemen in de wachtruimte.

Om ongeveer half 2 mogen de eerste passagiers instappen en een half uur later volgen wij het voorbeeld. In het vliegtuig blijkt dat de grondstewardess zich heeft “vergist” (we vonden haar al uiterst onvriendelijk aan de balie!) en dat onze plaatsen wel naast elkaar zijn, maar midden in een rij van 5, midden in het vliegtuig! Geen gangpad dus…… Dat is balen! Peter voelt zich nu net een ingeblikt sardientje! Maar, dat accepteren we niet zomaar en Jacqueline gaat onderzoeken of dit kan worden opgelost. Zij meldt zich bij een stewardess en legt het probleem uit. Zij is het gelukkig met ons eens dat Peter nu wel heel beroerd zit met zijn lange benen, maar geeft aan dat het vliegtuig volgens haar is volgeboekt. Toch gaat ze kijken of ze het kan oplossen. Na 10 minuten komt ze terug en ze vraagt vriendelijk aan de buurvrouw van Peter, die wel aan het gangpad zit, of zij ergens anders wil zitten (ook aan het gangpad) en dat vindt zij gelukkig geen probleem. Daarmee komt er een plaats vrij aan het gangpad voor Peter. Later blijkt dat het vliegtuig toch niet vol is, en in onze rij komen er geen passagiers meer bij. We hebben dan met 3 personen en rij van 5 stoelen voor ons zelf, dus we kunnen alledrie heel ruim zitten. Gelukkig!

Uiteindelijk vertrekt het vliegtuig nog wel 50 minuten later dan gepland vanwege problemen met een motor, maar om 15.10 uur is het eindelijk zover. Dit is toch altijd weer een spannend moment……….. Gelukkig gaat de vlucht heel soepel en de tijd vliegt! We kijken de film “Maid in Manhattan” met Jennifer Lopez en die is heel erg leuk! Daarna kijkt Peter nog een andere film en Jacqueline leest in de tijdschriften. Het diner smaakt ook prima en na het eten kunnen we zelfs een uurtje slapen. We vullen de visa-formulieren in en het douaneformulier en dan gaan we al landen. Ondanks de vertraging bij het vertrek zijn we nog 10 minuten eerder in Boston dan gepland. Het was een prettige korte vlucht en de tijd is heel snel omgegaan.

Als we zijn geland zien we dat het in Boston pijpenstelen regent! Dat is jammer, maar het kans ons vakantiegevoel niet bederven. We gaan door de immigratiedienst, waar we een heel vriendelijke beambte treffen en dan kunnen we onze koffers ophalen. Ook dat gaat snel! Nu nog door de douane en dan kunnen we onze auto ophalen. Maar…..Schrik……. Als we door de douane zijn ziet Jacqueline dat we een verkeerde koffer hebben! Peter heeft zich vergist en een koffer meegenomen die heel erg lijkt op de onze. Shit! Maar gelukkig lost het probleem zich snel op. Met behulp van een vriendelijke douanier vindt Peter alsnog de goede koffer en dan kunnen we op pad.

Het vliegveld is oud en wordt momenteel verbouwd en daardoor staat alles slecht aangegeven. Uiteindelijk vinden we buiten de bushalte voor de shuttle naar het kantoor van Hertz, waar we onze huurauto moeten ophalen. We worden behoorlijk nat, want het regent nog altijd pijpenstelen en we hebben geen paraplu. Op het kantoor van Hertz proberen ze ons een auto aan te smeren uit een hogere klasse dan we geboekt hebben, maar dat weigeren we. We hebben dan al lang begrepen dat in onze geboekte klasse geen auto beschikbaar is, dus we krijgen dan toch wel een duurdere auto, maar dan wel gratis! En ja hoor: we hebben gelijk. Alleen heeft deze auto geen navigatiesysteem en dat hebben we wel geboekt, dus we moeten wachten terwijl deze alsnog wordt ingebouwd. Het duurt behoorlijk lang, maar na een uur wachten kunnen we dan eindelijk op pad. De auto is een Ford Taurus met een enorme kofferruimte. We laden alles in en gaan op weg.

Allereerst willen we op zoek naar een coupon-guide voor motels in de omgeving van Boston, maar die zijn nergens te vinden. Dan gaan we met behulp van het navigatiesysteem op zoek naar het Tourist Office (de Amerikaanse VVV), maar daar waar het gebouw volgens de navigatie moet zijn, ligt niets! Dan gaan we maar zonder gids op zoek naar een motel. We zoeken een snelweg, en die vinden we ook, maar we zien nergens een oprit……… Uiteindelijk lukt het ons toch op de snelweg te komen en we rijden naar het Zuiden. In het dorpje Randolph vinden we een drogist waar we 2 paraplu’s kopen en vlakbij ligt ook een restaurantje dat er goed uitziet. Het eten smaakt inderdaad heerlijk en als we zijn uitgegeten gaan we verder op zoek naar een motel. We vinden als eerste een Holiday Inn Hotel, maar dat vinden we veel te duur. De volgende is ook een Holiday Inn, maar is nog steeds te duur. De dame achter de incheckbalie vertelt ons dat er tegenover nog een Comfort Inn ligt dus dan gaan we daar kijken. Dit blijkt in eerste instantie nog duurder te zijn dat het Holiday Inn, maar Jacqueline onderhandelt flink over de prijs en uiteindelijk krijgen we de kamers voor $80 per nacht, dat is maar liefst $28 goedkoper dan de oorspronkelijke prijs. We checken in, rommelen nog wat en gaan dan lekker slapen.


Dag 2: Zondag 8 juni

We hebben heerlijk geslapen en hebben vooralsnog weinig last van de jetlag. Jacqueline is als eerste wakker om iets over 7 en gaat lekker douchen. Daarna is ook Peter weer van de partij. We doen het lekker rustig aan. Als we zijn aangekleed gaan we ontbijten in het motel en dan informeren we aan de balie over de trolley tours in Boston. Volgens de bellboy rijdt de trolley niet op zondag, maar op andere dagen komt hij elke ochtend langs het hotel om toeristen op te halen. Jammer, maar dan gaan we op zoek naar andere mogelijkheden. Wat schetst onze verbazing als dan na 10 minuten toch de trolley komt voorrijden…. Uiteraard maken we gebruik van deze service en stappen in. Wel heel luxe dat je in het hotel wordt opgehaald!

De chauffeur brengt ons naar Boston. Onderweg ziet het er dreigend uit, maar het blijft nog wel droog. Eenmaal in Boston kopen we eerst kaartjes voor de trolleytours en dan brengt de chauffeur ons naar de eerste halte, bij het Aquarium. Hier stappen we over op de volgende trolley en we starten met de tour. Bij de tweede halte stappen we alweer uit, want hier begint de Freedom Trail en die willen we voor een gedeelte lopen. De Trail voert ons door een leuk gedeelte van de stad en een aantal heel mooie bezienswaardigheden zoals de Old North Church en een prachtige begraafplaats. Het is gemakkelijk te volgen, want door de hele stad is het pad gemarkeerd door een rode lijn. Tijdens het lopen schijnt af en toe zelfs de zon even en het is niet meer zo koud. Als we de Freedom Trail driekwart hebben gelopen komen we terecht in het leukste gedeelte van Boston, vlakbij het centrum, bij Faneuil Hall en Quincy Market. Faneuil Hall is een oud gebouw dat is opgeknapt en waarin een aantal leuke kleine winkeltjes zijn gehuisvest. Quincy Market is een soort Food Corner, maar dan in ouderwetse stijl! Heel erg mooi, met heel veel lekkere eetkraampjes in alle nationaliteiten die je maar kunt bedenken. Hier eten we natuurlijk iets en dan gaan we verder. We kijken nog even rond in het gebied en genieten van de straatartiesten. We lopen naar het Old State House en daar stappen we weer op de trolley.

Bij de 6e halte stappen we weer uit en we lopen door het park, Boston Common, naar het Massachusetts State House. Helaas is dit zondags gesloten en we kunnen dus niet binnen kijken. Dan lopen we via Beacon Hill, met zijn smalle en heel gezellige straatjes, naar halte 8 van de trolley tour en daar stappen we weer op. We vervolgen de tour door de stad die ons van hieruit voert naar de andere kant van de rivier, naar Cambridge. Hier liggen Harvard University en het MIT, 2 van de belangrijkste universiteiten van het land. Na bezichtiging rijden we over de brug terug naar het centrum van Boston en dan belanden we in South End. Bij Trinity Church stappen we weer uit en we bekijken de kerk. We vinden het niet echt de moeite waard, het is erg donker en lang niet zo mooi als de kerken die we op onze reizen in Europa hebben gezien. Aan de overkant van de kerk ligt de Boston Public Library. Hiervan hebben we foto´s gezien en die waren heel erg mooi. Helaas krijgen we niet de kans om het gebouw van binnen zelf te bekijken, want het is zondags gesloten. Vanuit South End lopen we naar Hardrock Café en we stappen hier weer op de trolley. We blijven nu zitten tot het begin van de route en vandaar uit lopen we dwars door de stad naar halte nr. 6, waar de om 17.00 uur de trolley moeten nemen terug naar ons motel. We hebben geluk gehad vandaag, want het is de hele dag droog gebleven!

Eenmaal terug in het motel nemen we de auto en we gaan eten bij TGI Friday´s. Het eten smaakt redelijk goed. We gaan na het eten meteen weer terug naar het motel om uit te rusten van deze vermoeiende dag en omdat we zo moe zijn gaan we al vroeg (om 20.30h!) onder zeil.


Dag 3: Maandag 9 juni

Ondanks dat we gisteren vroeg naar bed zijn gegaan, is het toch pas kwart over 7 als we opstaan. We zijn wel een aantal keer wakker geweest, maar tussendoor hebben we goed geslapen. Als we hebben gedoucht en ontbeten checken we uit en dan gaan we op pad naar onze volgende bestemming: Cape Cod. Dit is een schiereiland gevormd door de natuur en het is tevens een belangrijk toeristengebied even ten Zuidoosten van Boston. We rijden naar het begin van de Cape en stoppen daar bij het Tourist Information Office voor informatie. We vinden alle informatie die we nodig hebben en gelukkig vinden we hier ook eindelijk een discount guide voor motels.

Vanhier uit rijden we naar Provincetown via Route 6a, een mooie route. Onderweg stoppen we bij de National Cape Cod Seashore, maar het is hier zo mistig dat we niet veel zien. In Provincetown parkeren we de auto vlakbij de Pier en dan gaan we het stadje bekijken: heel leuk! We lunchen heerlijk bij een plaatselijk restaurantje en we lopen dan verder door het smalle winkelstraatje. We hebben intussen gereserveerd voor de Whale Watch Tour van morgen om 13.00h.

Na 3 uurtjes hebben we het stadje wel gezien en besluiten om naar Chatham te gaan, ongeveer een half uurtje rijden hier vandaan. Hier willen we de ruige kust bewonderen. Chatham is een mooi stadje met veel rijke inwoners en schitterende landhuizen aan het strand, we kijken onze ogen uit. Eenmaal aangekomen bij de vuurtoren, blijkt het met de ruige kust wel mee te vallen en er is niet veel te zien. Wat nu? Eigenlijk hebben we de hele Cape wel gezien en het valt ons enorm tegen, we hadden er veel meer van verwacht. Toch moeten we de tijd nog verdrijven want we willen morgen wel de walvissen zien! We besluiten om te gaan midgetgolfen in Orleans, vlakbij Chatham. Het is echt een heel leuke baan! We hebben veel plezier en gelukkig is het intussen ook prachtig weer, de zon schijnt volop! Jacqueline wint glansrijk en speelt maar liefst 7 onder par! Geweldig! De golflessen hebben zijn vruchten afgeworpen.

Na het midgetgolf ziet Peter een advertentie van een outlet in Yarmouth en we besluiten om daarnaar toe te rijden, maar het valt vies tegen! Het zijn slechts 3 winkels en het is verschrikkelijk oud, vergane glorie. Het stadje zelf is wel heel gezellig en besluiten dan ook om hier een motel te nemen. We vinden een prima kamer voor weinig geld in het Tidewater Motor Lodge en als we zijn ingecheckt gaan we op zoek naar een restaurantje. We komen terecht bij Giardino’s, maar dat is niet voor herhaling vatbaar, het smaakt niet echt! Na het eten gaan we terug naar het motel, we lezen nog even en gaan dan lekker slapen.
Dag 4: Dinsdag 10 juni

We zijn vandaag vroeg wakker. Als we zijn gedoucht en aangekleed gaan we ontbijten in het restaurant bij het motel. Dat smaakt heerlijk! Daarna gaan we op pad.

Eerst gaan we op zoek naar een bibliotheek, waar we de mail willen lezen en eventueel beantwoorden. Internetgebruik in een Amerikaanse bibliotheek is namelijk gratis! Als we daarmee klaar zijn gaan we op pad naar Provincetown voor de boottocht. Onderweg tanken we de auto weer vol en om 11.45 uur zijn we al in Provincetown. We parkeren goedkoop even buiten het centrum en omdat we te vroeg zijn kijken we nog even rond. Om 12.40 uur mogen we aan boord van de boot die ons naar de Atlantische Oceaan gaat brengen voor onze ontmoeting met de walvissen, tenminste, als ze die kunnen vinden. Om 13.00 uur vertrekt de boot en na 1 uur varen bevinden we ons in het walvissengebied. We varen 2½ uur rond, maar helaas zien we niet meer dan een paar vinnen en een aantal ruggen, maar verder niets! De teleurstelling is groot, want dit had een van de hoogtepunten van de vakantie moeten zijn. Maar niet getreurd, wie weet wat onze vakantie verder nog brengt. Na opnieuw een uur varen zijn we weer terug in de haven en gelukkig is Peter niet ziek geworden! Het heeft hem veel concentratie gevergd, maar dat heeft gewerkt! Onderweg naar de haven hebben we nog even gekletst met een Amerikaans echtpaar, heel gezellig.

Om 16.30 uur zijn we weer terug in Provincetown. We kopen nog wat souvenirs en gaan dan naar de auto, op weg naar onze volgende bestemming in de staat New York. Als we even op weg zijn, wordt ons duidelijk dat we beiden erg verbrand zijn door de zon, ondanks dat het op zee eigenlijk wel koud was, Jacqueline heeft zelfs op de terugweg een vest met lange mouwen aangehad! We hebben er eerder niets van gemerkt, maar nu doet het behoorlijk veel pijn! Onderweg zoeken we met het navigatiesysteem een Applebee’s restaurant op onze route en dat vinden we in North Attleboro. Hier hebben we heerlijk gegeten! Gelukkig vinden we hier ook een drogist en daar kopen we iets om te smeren tegen de verbranding.

Daarna rijden we naar Millford, een klein dorp op onze route, waar een motel ligt waarvan we een kortingsbon hebben gevonden in de discount guide, het Days Inn. Om 21.00 uur checken we in en om 22.00 uur gaan we onder zeil!


Dag 5: Woensdag 11 juni

Vandaag hebben we voor het eerst slecht geslapen en we zijn dan ook al vroeg wakker. De flinke verbranding heeft ons parten gespeeld en we hebben beiden behoorlijk veel pijn. Als we zijn gedoucht en aangekleed en we ons ruim hebben ingesmeerd gaan we op pad. Vandaag hebben we een behoorlijke afstand voor de boeg, dus we zitten veel in de auto en dat is wel lekker met die verbranding.

Jacqueline rijdt het eerst stuk, ongeveer 150 mijl. We stoppen dan bij de Outlet in Lee. Hier eten we een broodje en shoppen we lekker uitgebreid. Het begint intussen te regenen, en hard ook! We vinden het niet echt erg, want dat is lekker koel voor de verbrande huid. We kopen nieuwe schoenen voor Peter en we vinden een aantal leuke boekenleggers voor de verzameling van Jacqueline. Onderweg verliest Jacqueline ook nog de zonnebril, maar die vinden we gelukkig weer onbeschadigd terug. Ook heeft Jacqueline nog telefonisch contact met een collega om de vorderingen van een sollicitant te bespreken. Gelukkig is dit goed nieuws en er wordt besloten om de sollicitant te laten testen.

Als we zijn uitgewinkeld rijdt Peter verder. Het weer is inmiddels heel miserabel en het gaat steeds harder regenen! Onderweg zijn we druk met het smeren van aftersun. Als we een paar uur gereden hebben, wordt het inmiddels weer droog aan de horizon en we stoppen bij Burger King in Cortland voor een portie uienringen, die smaken heerlijk. Dan rijden we verder naar Ithaca, nu nog maar een uurtje rijden.

Eenmaal in Ithaca vinden we een Tourist Information Office en hier gaan we informatie halen over de Finger Lakes, het gebied waarin we ons nu bevinden. Als we uitstappen merken dat het hier opeens erg warm is en ook ontzettend benauwd door de hoge vochtigheidsgraad. Vanuit het Tourist Office hebben we een prachtig uitzicht op één van de vijf Finger Lakes: Cayuga Lake. Heel mooi! De Finger Lakes is een gebied met een vijftal meren dat op de landkaart eruit ziet als een gespreide hand (de naam zegt het al). Omdat het gebied ook nog redelijk bergachtig is en er heel wat rivieren zijn als verbinding tussen de verschillende meren, zijn in deze omgeving heel wat watervallen te vinden. Een aantal hiervan willen we morgen gaan bekijken. Daarnaast is het gebied bezaaid met natuurparken, waar je mooie wandelingen kunt maken.

Als we de informatie hebben die we nodig hebben, gaan we op zoek naar een motel. We hebben geen coupons van motels in deze regio, dus dat wordt een dure kamer. Nadat we een aantal motels bekeken hebben, valt ons op dat het hier stikt van de insecten en dan vooral muggen. Daarom willen we toch wel graag een kamer met de ingang binnen, en niet buiten. We belanden in het Ramada Inn, op een chique locatie met een prachtige kamer. Wel boven ons budget, maar het is slechts 1 nachtje.

Als we zijn ingecheckt en ons hebben opgefrist, gaan we eerst naar de shopping mall, achter het motel. Hier shoppen we even en we eten een beetje. We kopen CD’s voor in de auto. In de Mall zien we dat er aan de achterkant ook een bioscoop ligt, en die gaan we vanavond uitproberen. We gaan naar de film “2 Fast, 2 Furious”. De bioscoop is echter heel erg smerig en de popcorn smaakt ook heel vies. Eigenlijk zijn de stoelen te vies om vast te pakken. Tijdens de film wordt Peter ook nog heel beroerd en hij moet zich haasten naar het toilet. Hier moet hij overgeven en hij voelt zich ziek. Een zonnesteek misschien? Na de film, die overigens niet eens echt bijzonder leuk was, gaan we maar snel terug naar het motel om lekker te slapen. Dit was niet voor herhaling vatbaar.


Dag 6: Donderdag 12 juni

Vandaag zijn we op tijd wakker. Gelukkig voelt Peter zich weer goed. Opstaan, aankleden en dan op pad. Vandaag staan de natuurparken op het programma, maar eerst gaan we naar de Ithaca Falls. Dit is een waterval midden in het stadje, vlakbij het hotel. Daarna rijden we naar Buttermilk State Park. In dit park ligt een grote waterval, die naar beneden glijdt over een glad oppervlak. Onderaan de waterval mag zelfs worden gezwommen. Het is weliswaar droog, maar veel te koud om te zwemmen en er is dan ook verder niemand in het water. De waterval in dit State Park ligt midden in de Cayuga rivier, en deze rivier vervoert het water naar Cayuga Lake. Het water van Cayuga Lake komt via veel rivieren uiteindelijk terecht in Lake Ontario, één van de grote meren die Canada en de USA scheiden. Het duurt 6 jaar voordat het water dat naar beneden klettert in Buttermilk State Park aankomt in Lake Ontario!

Langs deze waterval kun je omhoog naar de top klimmen. We maken een begin met de wandeling, maar het zijn zoveel trappen en die gaan zo steil omhoog, dat Jacqueline al snel last krijgt van de onderbenen. We moeten deze wandeling dus helaas afbreken, maar gelukkig hebben we wel de waterval kunnen zien.

Dan rijden we verder naar onze volgende bestemming: Watkins Glen. In dit dorpje, waar vroeger Formule 1 races werden gereden, ligt het Watkins Glen State Park. Onderweg stoppen we om te tanken en we eten een broodje. Dan begint het ook te regenen. Toch rijden we vol goede moed verder, want we willen dit natuurpark toch wel graag zien. Onderweg naar het dorp komen we nog langs een andere waterval, waarvan we helaas de naam vergeten zijn. Op het informatiebord was te lezen dat van deze waterval een beroemde schets te vinden is in het Louvre in Parijs!

Als we aankomen in het natuurpark regent het nog altijd pijpenstelen, maar we laten ons niet tegenhouden. Gewapend met paraplu’s beginnen we onze wandeling door het park. Feitelijk is het een kloof die ongeveer 3 mijl lang is, waar een rivier doorheen stroomt. Door het verschil in hoogte in de kloof zijn hier maar liefst 19 watervallen te zien! Dat willen we niet missen.

Het park is ontzettend mooi! Een echte aanrader voor iedereen. We genieten met volle teugen van het natuurschoon, ondanks het slechte weer. De wandeling gaat wel steeds verder omhoog, maar is gelukkig goed te doen. Door het slechte weer is het gelukkig ook niet druk. Het kost ons 1½ uur om de wandeling heen en terug te maken. Erg nat, maar ook moe en voldaan vervolgen we dan onze reis naar de volgende bestemming: de Niagara Falls. Zo hebben we toegewerkt naar een mooie climax, de waterval der watervallen als een kroon op alle mooie watervallen die we vandaag gezien hebben!

Het is nog ongeveer 150 mijl rijden, Peter start. Onderweg stoppen we bij een rest area en eten lekkere uienringen bij Burger King. Dan rijdt Jacqueline verder. In Niagara Falls stoppen we bij het Visitors Bureau voor informatie en dan zoeken we een motel op. Vandaag is dat het Howard Johnson. Als we zijn ingecheckt, gaan we eerst onze kleren en jassen wassen, want dat is na de wandelingen van vandaag in de regen hard nodig. Als we weer zijn opgefrist gaan we even naar de Shopping Mall om iets te eten en daarna rijden we naar de Niagara Falls, om in het donker naar de verlichte waterval te kijken. Het is een mooi gezicht! Daarna gaan we terug naar het motel, hier spelen we een potje poolbiljart en we spelen op de flipperkast en dan gaan we lekker slapen.


Dag 7: Vrijdag 13 juni

Vandaag slapen we lekker uit en we doen het rustig aan. Als we zijn aangekleed gaan we de Niagara Falls bij daglicht bekijken. Het ontbijt slaan we vandaag over.

Vandaag willen we graag aan de Canadese kant de watervallen bezichtigen, omdat daar het mooiste uitzicht is op beide watervallen. We moeten de grens passeren en we krijgen zelfs een stempel in ons paspoort. Als we langs de watervallen rijden, kijken we onze ogen al uit! Wat een sensatie!

Gelukkig is er een grote parkeerplaats tegenover. We parkeren snel de auto en lopen op de watervallen af. Tenminste, voor zover dat gaat, want we hebben enorme spierpijn van de wandeling door de kloof gisteren. Au, au, au…….. Nooit geweten dat je zoveel spieren hebt in de benen. Vooral bergaf lopen gaat moeizaam.

We laten ons er niet van weerhouden om de watervallen van dichtbij te bekijken. Geweldig! Hier zijn geen woorden voor! We genieten met volle teugen. We hebben nu wel even geluk met het weer, want het is zelfs even droog. Wel is het erg bewolkt en vochtig, en met het opspattende water van de watervallen kun je daardoor soms de watervallen slecht zien. We houden het wel op het droge verder, we gaan niet met de boot op de rivier om de watervallen van onder te bekijken. We maken de wandeling boven langs de weg en onderweg kopen we wat souveniertjes.

Als we zijn uitgekeken en het weer opnieuw begint te regenen, gaan we verder met onze reis. We gaan opnieuw de grens over, terug naar Amerika en daar rijden we langs Niagara River naar de autobaan. Ook de rivier is indrukwekkend, heel erg breed. Wat een water! Er komt ook heel wat hemelwater naar beneden intussen, want het is weer aanhoudend gaan regenen.

De route voert ons vandaag verder naar Cleveland, Ohio. Dit is ongeveer 4 uur rijden. We besluiten om eerst naar Six Flags World of Adventure te gaan in Aurora, vlakbij Cleveland. Jacqueline heeft in dat park in een winkeltje vorig jaar haar heuptasje gekocht, en dat is net 2 dagen geleden kapot gegaan. Deze maat verkopen ze niet in Europa, althans dat hebben we nog nergens gezien, zo’n groot heuptasje met een flinke inhoud, en het model bevalt zo goed dat we gaan proberen om hem te ruilen. Als we de state-line passeren (de “grens” tussen 2 staten) bezoeken we het Welcome Center van Ohio en daar vinden we alle informatie die we als toeristen nodig hebben. Deze Welcome Centers vind je altijd langs de grote snelwegen vlakbij de grens met een andere staat. Verder onderweg naar het park, maken we voor het eerst gebruik van de drive-thru-pinautomaat om contant geld af te halen, echt Amerikaans, en dat moet dus ook op de foto! Wat ook opvalt, is het prachtige weer, veel beter dan waar we vandaan komen. Het is hier behoorlijk warm en zonnig, geen regen te bekennen!

Als we aankomen bij het park, moeten we de parkeerplaats gewoon betalen. De entree is voor ons gratis, omdat we een Europese seizoenspas hebben van Six Flags. Jacqueline weet nog ongeveer waar het winkeltje is en we lopen er meteen naar toe. Daar laten we het tasje zien met de defecte ritssluiting en we krijgen zonder meer een nieuwe! Dat is pas service! Ook kopen we nog een identieke nieuwe, als reserve. Omdat we geen zin hebben om het park verder te bekijken, gaan we meteen weer terug naar de uitgang. Zo eigenwijs als Jacqueline is, gaat zij de discussie aan met één van de medewerkers over het betaalde parkeergeld. We zijn maar 10 minuten in het park geweest en dat heeft ons $9 gekost. Belachelijk toch! Na een flinke discussie krijgen we gelijk en we krijgen het geld terug! Hoezo, zuinige Nederlanders?
Als we verder rijden naar Cleveland, blijkt dat 1 van de boekjes die we hebben gekregen in het Welcome Center een oud boekje is uit de vorige winter. De aanbiedingen hierin zijn allemaal niet meer geldig. We besluiten daarom om in het centrum van Cleveland, bij het Visitors Bureau een nieuw exemplaar op te halen. Helaas is het bureau, dat zich bevindt in het Tower City Center gesloten, maar we treffen een aardige dame van de bewaking van het naastgelegen hotel dat ons het boekje geeft.

Dan gaan we op zoek naar een hotel. Helaas is het Holiday Inn volgeboekt en het Radisson Hotel geeft weliswaar 50% korting, maar ligt midden in het centrum en het parkeren is hier schrikbarend duur! Dan vinden we via de coupon guide een spiksplinternieuw Super 8 Motel in Beachwood, even buiten Cleveland. Dat gaan we opzoeken. Beachwood is een leuke wijk, vlakbij University Circle van Cleveland, waar Jacqueline vorig jaar 2 weken heeft doorgebracht voor haar opleiding van de Erasmus Universiteit. Het motel is heel mooi en de prijs is super! We boeken voor 2 nachten, checken in en gaan dan op zoek naar een gelegenheid om ergens lekker te eten. We zoeken via het navigatiesysteem een Applebee’s op en die vinden we vlakbij het hotel. Daar laten we het ons goed smaken! Na het eten gaan we terug naar het motel, het is inmiddels al laat en we gaan lekker slapen.


Dag 8: Zaterdag 14 juni

Today is shopping day! We doen het wel lekker rustig aan. We slapen uit en tutten nog wat. We maken de koffers weer op orde, re-arrangeren de inhoud en strijken de spullen die we de komende dagen nodig hebben. Dan pas gaan we op pad.

Eerst gaan we naar de Beachwood Mall. Die is namelijk heel erg mooi. Jacqueline is hier vorig jaar al geweest en wil Peter ook graag deelgenoot maken. We kijken wat rond en melden ons bij de verkoopkraam met de horloges. Hier heeft Jacqueline vorig jaar als cadeau voor Peter een nieuw horloge gekocht en dat is een paar maanden geleden al kapot gegaan. Hier willen we even vragen wat we er het beste mee kunnen doen. Wat schetst onze verbazing, als we merken dat de verkoper zich Jacqueline nog herinnert van vorig jaar! Hij wist zelfs nog te melden dat hij de gebruiksaanwijzing van het horloge nog met de post had nagestuurd, en dat klopt inderdaad! Wauw, blijkbaar is er een indruk blijven hangen. We krijgen een boekje mee met een adres waarnaar we het horloge onder garantie kunnen opsturen. Goede service!

Na het shoppen rijdt Jacqueline verder. Zij laat Peter de stad zien en dan vooral de gedeeltes waar zij vorig jaar ook is geweest: we rijden langs het Alcazar Hotel en langs Jillians, het biljartcafé. Ook rijden we door Little Italy en dan gaan we naar Downtown Cleveland. We rijden langs de Rock ’n Roll Hall of Fame, langs de haven en het Cleveland Browns Stadium. Heel leuk! Nu zijn er voor Peter ook geen geheimen meer! Dan rijdt Peter verder, naar de volgende bestemming: de outlet in Lodi, een plaatsje even buiten Cleveland. Hier leven we ons goed uit in de Nike outlet, waar we verschillende leuke golfkleding kopen. Ook vinden we nog een leuk boek over golf, een heel handige kaassnijder, een kleine kunststof garde voor in de keuken (die zochten we al eeuwen!) en nog een leuke broek voor Jacqueline. De tijd vliegt om. We hebben nog wel altijd veel spierpijn en we doen het dus rustig aan, niet te snel lopen. Dat past ook wel bij het weer van vandaag, want het is heel erg warm en benauwd. Een heel contrast met de afgelopen week. Maar ja, niet zeuren, dit is veel beter dan de vele regen!

Na de outlet rijden we weer terug naar Cleveland, naar de Mall in Southpark. Evenals de outlet in Lodi is Jacqueline ook hier vorig jaar al geweest. Het is een mooie mall. We kijken rond, maar zijn voor vandaag uitgekocht. Het is inmiddels al 20.30 uur en we besluiten om terug te gaan naar het motel. Onderweg stoppen we bij TGI Friday’s voor het diner. Eenmaal in het motel tutten we nog even, we lezen nog wat en kijken TV en dan gaan we weer lekker slapen.


Dag 9: Zondag 15 juni

Vandaag zijn we weer op tijd wakker. We hebben nog steeds geen wekker nodig. We staan op en kleden ons aan en gaan dan op pad. Vandaag gaan we naar de Cleveland Metroparks Zoo, en dat doen we in 2 etappes. Jacqueline is hier 10 jaar geleden geweest, toen zij na een week op zakenreis voor Ranpak naar het moederbedrijf door een Amerikaanse collega op zaterdag werd uitgenodigd. Toen was het Rainforest pas open en heel beroemd. Vandaag gaan we kijken wat ervan geworden is. Uiteraard bellen we eerst nog even naar het thuisfront, met de vaders, want het is vaderdag vandaag!

We komen precies op tijd aan bij de dierentuin, het park is net geopend. Het is dan ook nog niet druk. We kopen kaartjes en binnen nemen we de tram naar boven in het park, naar de apen en de tijgers en vandaar uit lopen we weer terug naar de ingang, via het nieuwe Australische gedeelte met kangoeroe’s en koala’s. We genieten heel erg van de mooie dierentuin, met mooie en ruime dierenverblijven. Echt een aanrader! Ook het weer is prachtig, het is heel warm en zonnig! Vlakbij de ingang ligt een McDonalds en hier eten we iets, daarna lopen we naar het Rainforest.

In het Rainforest is het nog warmer en vochtiger dan buiten, maar het is nog steeds heel mooi. Ook hier genieten we van alle mooie dieren. Als we in het Rainforest zijn uitgekeken, gaan we voor een pauze terug naar het motel. Dan blijkt hoe druk het intussen is geworden in de dierentuin, want bij de kassa staat een enorme file! We gaan dus precies op het juiste moment even weg. We komen natuurlijk wel nog terug vanmiddag, maar eerst gaat Peter de Formule 1 race kijken op TV, die dit weekend in Canada wordt gereden. Jacqueline benut deze tijd om het reisjournaal bij te werken en de gekochte souvenirs en de bewaarde folders voor het fotoalbum te arrangeren. Als de race is gefinisht (Michael Schumacher heeft gewonnen) stappen we weer in de auto naar de dierentuin.

We zijn nu weer lekker uitgerust voor het oostelijke deel van de Zoo. Het is hier heerlijk! Na ongeveer 1½ uur hebben we ook dit gedeelte gezien. We gaan op zoek naar leuke souvenirs en dan gaan we weer op pad. We hebben intussen wel honger gekregen van de buitenlucht en ondanks dat het voor ons doen nog vroeg is, besluiten we toch ergens te gaan eten. We gaan vandaag naar Houlihan’s, tegenover het motel, en dat smaakt werkelijk formidabel! Zo lekker hebben we de hele week nog niet gegeten! Jacqueline eet een salade met gegrilde zalm en Peter eet ribjes, waar het vlees vanzelf vanaf valt. Mmmm. Na het eten is het pas 17.00h, maar we gaan toch lekker terug naar het motel, uitrusten voor de lange dag morgen, want dan gaan we naar Cedar Point! We draaien nog even een wasmachine en om 22.30 uur gaat het licht uit.


Dag 10: Maandag 16 juni

Vandaag hebben we voor het eerst tijdens deze vakantie de wekker gezet, om 6.30 uur loopt hij af. Douchen en aankleden, om 7.45 uur zitten we in de auto onderweg naar Sandusky. Cedar Point: we are coming! We have the need for speed! Het is ongeveer 1 uur en 15 min. rijden naar Sandusky, en voordat we naar het park gaan willen we nog even naar het toeristenbureau voor kortingsbonnen. Ook willen we vroeg zijn, want Cedar Point ligt op een schiereiland en vanuit Sandusky gaat er slechts 1 weg naar toe, waardoor het vaak al snel een enorme file is voordat je er bent. Dat willen we natuurlijk voorkomen!

De rit verloopt soepel en snel, ook in Cleveland hebben we geen last van files, ondanks de drukke maandagochtend spits. Bij het toeristenbureau in Sandusky hebben ze geen kortingsbonnen, maar zij verwijzen ons naar een supermarkt even verderop, Top’s Friendly Market, waar ze entreekaartjes verkopen met $10 korting. We hadden hiervan ook al reclame gezien op TV, maar tot nu toe hadden we nog geen supermarkt van die keten kunnen vinden.

Als we de kaartjes hebben gehaald rijden we naar het park. We parkeren de auto en gaan snel naar binnen. Het is nu 9.45 uur en het park is al open, terwijl de officiële openingstijd 10.00 uur is. We hebben geluk, maar niet voor lang. De eerste teleurstelling hebben we meteen als we het park inlopen en die komt heel hard aan: Top Thrill Dragster, de nieuwste attractie waarvoor we speciaal hiernaartoe zijn gekomen, zal vandaag gesloten zijn vanwege technische problemen! Intussen had ook Pascal, een collega van Peter, al gebeld met deze mededeling die hij op internet had gezien, maar hij was net 5 minuten te laat, want we waren al binnen. We hopen dat hij misschien later vandaag toch open gaat? Please……..

Wat ook opviel toen we het park inkwamen, was de enorme hoeveelheid muggen. Verschrikkelijk! Ze zitten werkelijk overal! Het formaat van de beesten is ook afschrikwekkend, ze zijn gemiddeld 2 cm groot! Veel groter dus dan onze Europese muggen! Hier moeten we wel even aan wennen.

We treuren niet lang om het slechte nieuws, we gaan nu eerst naar Millennium Force. Dit is de op één na hoogste en snelste achtbaan ter wereld, gelijk achter de Top Thrill Dragster. Het is nu al heel druk in het park en er staat dan ook een enorme wachtrij, maar dat kan de pret niet drukken. We moeten iets langer dan een uur wachten, en dat valt eigenlijk nog mee! Jacqueline was hier vorig jaar ook en toen liep de wachtrij soms zelfs op tot 3 uur! De baan is echt geweldig! Ook Peter geniet ervan! Hier kan echt niets tegenop! Zo zie je maar, je hebt geen loopings nodig voor een mooie baan. Als we uit de achtbaan komen, gaan we meteen een freeway stempel halen. Met deze stempel mogen we tussen 3 en 4 uur ’s middags terugkomen en meteen voor in de rij aansluiten. Fijne stempels hè?

Terwijl we staan te wachten in de rij voor de stempels, zien we dat er bij de Top Thrill Dragster wordt getest. We gaan dus maar even kijken, want wie weet…… Maar helaas, hij is nog steeds gesloten. Er zijn wel wat activiteiten, maar ze kunnen niet zeggen of hij vandaag misschien nog open gaat. Dan gaan we naar de Magnum XL. Dit was voor de Millennium Force de hoogste en de snelste achtbaan ter wereld. Dit is ook wel een leuke baan, maar hij gaat lang niet zo soepel als de Millennium Force. Na de Magnum XL gaan we naar de Mean Streak, een woodie. Houten achtbanen zijn de favorieten van Peter en hij geniet dan ook van deze supersnelle en soepele baan. Geweldig!

Na de Mean Streak nemen we even pauze, vooral voor Peter’s maag. We wandelen door het park en we bekijken het Cedar Point museum. Hier staan een aantal heel oude attributen opgesteld uit de beginjaren van het pretpark, en ook van een aantal achtbanen staan hier modellen. Het park bestaat al vanaf 1870 en dat is dus al heel lang! Het is één van de oudste pretparken ter wereld.

Na het museum gaan we naar de glasblazer kijken. Hier zien we een mooi stukje werk ontstaan, heel indrukwekkend! Dan gaan we een hapje eten bij Macaroni’s. Dat smaakt goed! Hier hebben ze een goede saladebar!

Na het eten wandelen we weer verder. Jacqueline doet de Twister, terwijl Peter foto’s maakt. Ook dit is een prachtige baan! Na de Twister doen we samen nog eens de Millennium Force, met de freeway stempel mogen we voor in de rij aansluiten. Opnieuw genieten we met volle teugen van dit geweld! Na de MF nemen we het treintje rond het park, om even rond te kijken en uit te rusten. Omdat het treintje vaak bij bomen en struiken komt, hebben we hier veel last van de muggen. Eigenlijk hebben we dat de hele dag al, want ze zitten werkelijk overal! Maar we hebben nog geen enkele muggenbult! Ze zijn dus blijkbaar niet actief. Gelukkig maar!

Als we het treintje hebben gehad, gaan we naar de duikshow! Heel mooi! Wat een spektakel! Veel humor en ook de show is erg indrukwekkend. De hoogste duik kan jammer genoeg niet doorgaan, vanwege de harde wind, maar dat kan de pret niet drukken. Terwijl we hier aan de rand van het zwembad zitten, bij de duikshow, merken we dat het nu toch wel koud wordt. Er staat een vrij harde wind, en omdat Cedar Point op een schiereiland ligt omringd door water, is de wind ook heel erg fris. We gaan daarom na de duikshow even een vest halen in de auto voor Jacqueline. Als we het park weer inkomen, gaan we eerst naar een show met zang en dans, over de geschiedenis van de muziek. Van Elvis Presley tot Madonna, alles komt voorbij. Heel erg mooi gedaan! Heel erg professioneel.

Na deze laatste show, wandelen we nog eens rond. We zien nog steeds activiteiten bij de Dragster, maar de baan is nog steeds gesloten. Helaas! We wandelen nog een stukje, en wachten, en wachten…….. Maar ons geduld wordt niet beloond. Om 21.00 uur is het definitief: geen Dragster meer vandaag! Ze gaan de wagentjes van de baan afhalen en stallen, dus er is geen hoop meer dat hij nog open gaat. Balen………. En wij niet alleen.

Dan houden we het voor gezien. We gaan nog wat souvenirs inkopen en dan gaan we terug naar Cleveland. Als we het park uitlopen, zien we overal om ons heen dreigende zwarte donderwolken. Als we goed kijken, zien we dat dit heel grote zwermen met muggen zijn. Ieeeks…….. Bah……. Later zouden we horen dat we net op tijd weg waren in het park, nog voor de schemering. De muggen worden namelijk actief in de schemering! In de krant lezen we de dagen erna dat dit gebied geteisterd wordt door een enorme muggenplaag!

Onderweg naar Cleveland stoppen we nog bij McDonalds om iets te eten en om 22.30 uur zijn we weer terug in het motel. We bereiden onze verdere reis voor, Jacqueline werkt het reisjournaal bij en dan is het inmiddels 24.00 uur geweest en we gaan lekker slapen. Morgen is er weer een nieuwe dag.


Dag 11: Dinsdag 17 juni

Vandaag loopt er geen wekker af, we slapen lekker uit. Toch zijn we nog redelijk op tijd wakker: 09.00h. We kleden ons aan en pakken de koffers in. Om 10.30 uur checken we uit en gaan we op pad, fris uitgerust van de lange dag gisteren.

De volgende bestemming is Kennywood, vlakbij Pittsburgh. Het is ongeveer 1½ uur rijden. Onderweg begint het te regenen, en niet zo’n beetje ook! Het is echt hondenweer. Als we aankomen bij Kennywood blijkt het park dan ook gesloten wegens het slechte weer. We besluiten dan om verder te rijden naar de volgende bestemming: Hershey. Dit is nog een behoorlijk eind rijden, ongeveer 3½ uur. Jacqueline rijdt vanaf Pittsburgh verder, want Peter is ziek van het eten van gisteren. Gelukkig gaat het al snel iets beter. Onderweg moeten we nog wel een paar keer stoppen om een toilet op te zoeken. We tanken de auto weer vol en bij McDonalds drinken we een lekkere kop thee. Ook stoppen we vlakbij de state-line van Pennsylvania bij een rest-area en halen we daar weer brochures en folders in het Welcome Center.

Ondertussen voelt Peter zich weer veel beter en we stoppen bij Big Boy’s voor een heerlijke lunch. Peter eet een taco salade en Jacqueline smult van het buffet. Na het eten rijdt Jacqueline weer verder, maar al snel voelt ook zij zich niet lekker. We stoppen weer bij een service plaza en daar trekt Jacqueline een warmer vest en andere schoenen aan, want het is met al die regen behoorlijk koud geworden. Het houdt maar niet op. Bij Starbucks drinken we nog een lekkere kop thee en dan rijdt Peter weer verder. Intussen zoekt Jacqueline in de coupon guides naar een goede plek in de buurt van Hershey om te overnachten. We vinden een Super 8 Motel in Jonestown, vlakbij Hershey. Hier rijden we naar toe. In een andere gids vinden we bij dezelfde afslag van de snelweg nog een nieuw motel voor een goede prijs: Red Carpet Inn. Dit laatste motel komen we het eerst tegen als we de snelweg af rijden en het ziet er inderdaad heel nieuw uit! En heel netjes! We gaan informeren en wat blijkt: ze zijn kort geleden van naam veranderd. Guess what? Het was eerst een Super 8 Motel. Toevallig, hè? Het is inmiddels 18.30 uur en we besluiten op de kamer lekker uit te rusten van de lange reis met alle onderbrekingen. Morgen is er weer een nieuwe dag, met hopelijk beter weer!


Dag 12: Woensdag 18 juni

Het weerbericht voor vandaag ziet er iets beter uit. Het zal bewolkt zijn, maar grotendeels droog. Regen wordt pas gemeld vanaf 15.00h. Dit is dus een goede dag voor een bezoekje aan het Hersheypark. We staan snel op en gaan op pad. Het is vanaf het hotel ongeveer 3 kwartier rijden en om 11 uur zijn we in het park.

Toen Milton S. Hershey na een aantal eerdere zakelijke mislukkingen succesvol werd met zijn chocoladefabriek, besloot hij voor zijn familie en zijn werknemers in de fabriek een aantal voorzieningen te bouwen, zoals een bank en een school. Zo is het stadje Hershey ontstaan. Later besloot hij dat ook de ontspanning niet mocht ontbreken en zo is Hersheypark langzaam begonnen. Hij is gestart met de dierentuin, als een park waar zijn werknemers konden pauzeren en rusten. Omdat hij en zijn vrouw geen kinderen konden krijgen, besloten ze een weeshuis te bouwen dat tot op de dag van vandaag onderdak biedt aan honderden wezen en Hersheypark werd daarvoor later uitgebreid met spannende attracties om ook de kinderen uit het weeshuis te kunnen amuseren en een leuke tijd te bezorgen. De stad met alle bijzonderheden, zoals de fabriek, het weeshuis en het pretpark bestaat nog steeds! Het fortuin van Hershey is na zijn dood in een fonds terecht gekomen, waarmee nu nog steeds het weeshuis en de speciale school worden gefinancierd!

Het park ziet er heel leuk uit en de toegangsweg is heel sfeervol aangekleed. Als je komt aanrijden met de auto heb je zicht op een paar hele leuke houten achtbanen in het park met een spectaculaire afdaling en de route van de parkeerplaats naar de ingang van het pretpark voert je langs Chocolate World met zijn prachtige ingang. Als we eenmaal in het park zijn, lopen we het eerst naar de achtbanen die we hebben gezien vanaf de parkeerplaats, aan de achterkant van het park. Gelukkig is het hier nog helemaal niet druk, terwijl het in het begin van het park wel al heel erg druk is!

De houten achtbanen zijn inderdaad heel erg leuk! Dit zijn de betere! Vooral de Lightning Racer is leuk, dat is een racer waarbij 2 verschillende treinen over een naast elkaar gelegen traject een wedstrijd afleggen wie het eerst weer terug is in het station. Geweldig! Maar ook de Wildcat mag er zijn! Super! Na de houten achtbanen lopen we weer verder. Het park is netjes aangelegd met heel veel attracties voor kinderen. Na de houten achtbanen gaan we naar Zoo America, een kleine dierentuin bij het pretpark. We wandelen er in 1 uurtje doorheen. Het is klein, maar leuk aangelegd.

Na de dierentuin gaan we weer een achtbaan opzoeken en deze keer doen we de Great Bear, een inverted coaster met een aantal loopings. Heel mooi gemaakt! Hij loopt lekker soepel en heeft veel airtime! Het weer is prachtig en de zon schijnt inmiddels volop! Was het vanochtend nog erg bewolkt en koel, nu is het zelfs warm en benauwd! Het ziet er niet naar uit dat het vandaag nog gaat regenen, gelukkig. Na de achtbaan Great Bear gaan we lunchen en na de lunch bekijken we de show met de zeeleeuwen en de dolfijnen. Grappig! Daarna wandelen we nog eens rond het park en we doen de houten achtbanen nog een keer. Dan is het inmiddels 16.00 uur en we hebben alles gezien en gedaan wat we willen zien en doen. Het is een leuk park! We kopen nog wat souvenirs en gaan dan het park uit.

De volgende attractie is Chocolate World, waar we vanochtend langs gelopen zijn. Dit is een themagebouw rond de chocoladefabriek, waar je gratis een kijkje achter de schermen kunt nemen. Tijdens de rondleiding krijg je te zien hoe chocolade wordt gemaakt en aan het einde van de tour krijg je zelfs een reep mee om te proeven. Heerlijk! Leuk om te zien hoe chocolade wordt gemaakt! Hier ontdekken we dat ook KitKat door Hershey wordt gemaakt.

Als we in Chocolate World zijn uitgekeken, gaan we op zoek naar de auto. Vanavond willen we nog naar Reading, een dorp 40 mijl verderop waar de grootste outlet ter wereld te vinden is. De route voert ons helemaal binnendoor over secundaire wegen, door allerlei dorpjes. Het is een drukste van jewelste en we rijden ook nog verkeerd. Het navigatiesysteem werkt niet in deze regio (limited coverage area) en we zoeken ons te pletter. Na 2½ uur rijden zijn we er eindelijk, het is inmiddels al 19.00h. De outlet valt vies tegen! We vragen ons af waar ze de kreet “outlet capital of the world” aan verdiend hebben. Toch kijken we nog even rond, want we hebben tenslotte niet voor niets zo lang gereden, maar om 20.45 uur hebben we het wel gezien. We gaan eten bij TGI Friday’s, want daarvan hebben we een kortingsbon bemachtigd en daarna gaan we op weg terug naar het motel in Jonestown. Om 22.30 uur zijn we weer terug. We lezen nog even, kijken nog wat TV en gaan dan lekker slapen.


Dag 13: Donderdag 19 juni

Vandaag slapen we lekker uit voordat we verder reizen. We zijn pas om 9.00 uur wakker en dan ontvangt Jacqueline een bericht dat de uitslag van de psychologische test van de sollicitant bekend is. Jacqueline belt met een collega en spreekt af om een kopie van de uitslag naar het hotel te faxen, zodat zij die op haar gemak kan doorlezen. Gelukkig is ook de uitslag positief en Jacqueline maakt afspraken over de vervolgprocedure. Als alles goed gaat wordt er dus snel een nieuwe collega op de afdeling gerekruteerd! Goed nieuws!

Na deze telefoontjes wordt er snel aangekleed en ontbeten en dan gaan we op pad naar de volgende bestemming. Het is dan al 11.15h. Omdat ze voor vandaag heel slecht weer hebben gemeld en het ook in Washington nog heel slecht weer is, besluiten we om naar Lancaster te gaan. Daar ligt ook een grote outlet waar we gaan winkelen. Het is vlakbij, nog slechts 20 mijl rijden naar het zuiden, en op de route naar Washington.

Eenmaal in Lancaster, blijkt dat er 2 grote outlets vlak bij elkaar leggen langs dezelfde weg, met een heleboel winkels! Hier krijgen we vast wel een paar uur om. We belanden eerst in de Rockvale Square, want daarvan hebben we een plattegrond. Als eerste zoeken we de Nike winkel op. Hier zien we alle spullen die we de vorige week hebben gekocht in Lodi, Ohio, maar dan veel goedkoper! Het scheelt maar liefst minstens $10 per kledingstuk! Hoe kan dat verschil nu zo groot zijn? Jacqueline laat dat niet over haar kant gaan en spreekt de manager van de winkel erop aan. Kunnen we het verschil terugkrijgen? Maar ze krijgt in eerste instantie nul op het rekest. De manager legt uit wat het verschil is tussen de winkels: deze winkel is een clearance store en daarvan zijn slechts 2 winkels in het hele land, deze winkel en nog één in Florida. Een clearance store verkoopt merendeels dezelfde spullen, maar dan definitief. Dit betekent dat niet kan worden gereclameerd over de aankopen die zijn gedaan. Er kan niets meer worden geruild of teruggebracht en ook niet worden geklaagd over eventuele defecten. Daarom zijn de prijzen hier zoveel lager. Bij de ingang van de winkel staat dan ook een groot bord met de tekst “All sales are final!”.

De manager geeft ons echter een goede tip, zeker voor ons zunige Hollanders. Hij vertelt dat verderop in de straat, in de andere outlet die we hebben gezien, nog een Nike store ligt, van de normale formule. Hier kunnen we alles terugbrengen wat we hebben gekocht en dan krijgen we het geld retour. Dan kunnen we in deze winkel dezelfde spullen voor een lagere prijs kopen! Dit is niet tegen dovemansoren gezegd! We kijken welke spullen we in deze winkel kunnen vinden, zodat we precies weten wat we moeten terugbrengen en gaan dan op onze missie. We zoeken alle spullen terug in de koffer met de aankoopbon erbij en we brengen netjes alles terug. We krijgen zonder problemen ons geld terug. Dan gaan we weer naar de clearance store waar we zojuist waren, en daar kopen we dezelfde spullen weer terug voor minder geld! Uiteindelijk sparen we maar liefst $55! Dat is toch wel de moeite waard geweest! Natuurlijk geven we het wel weer uit aan andere spullen in de winkel, die we eerder nog niet hebben gevonden, maar we hebben dan wel voor hetzelfde geld veel meer gekocht! We moeten onze Nederlandse reputatie toch hoog houden, of niet?

Na de Nike store zijn we nog lang niet uitgewinkeld en we shoppen rustig verder. Het is nog altijd droog, ondanks de voorspellingen. Het is wel heel erg bewolkt, maar wel warm en zelfs heel benauwd. De outlet is ook zo groot, dat we vanwege de warmte gewoon telkens de auto pakken en weer een stuk verderop parkeren. The American Way! We kopen nog een paar kleine dingetjes en we eten een heerlijke kop soep in de food court. Het is al 17.00 uur als we de Rockvale Square helemaal eindelijk gezien hebben.

Omdat het nu toch nog te laat is om verder te rijden naar Washington, besluiten we om de andere outlet langs de weg ook nog op te zoeken: de Tanger Outlet, met nog een heleboel winkels. In deze outlet blijkt ook heel duidelijk dat het stadje Lancaster deel uitmaakt van Amish County, want op de parkeerplaats zijn verschillende aanlegplaatsen voor paard en wagen! Uniek! Ook zien we verschillende Amish-gezinnen voorbij komen met paard en wagen op de grote weg tussen de auto’s. Heel apart.

Als we om 19.00 uur dan eindelijk zijn uitgewinkeld, gaan we eten. We stoppen eerst bij het Texas Roadhouse, maar daar is de wachttijd maar liefst 35 minuten en daar hebben we geen zin in. We rijden verder naar Bob Evans, even verderop langs de weg. Hierover heeft Jacqueline lovende kritieken gelezen in één van de reisverhalen op internet van andere Amerika-gangers, dus die gaan we uitproberen. Hier hoeven we gelukkig niet lang te wachten. De formule is heel gemakkelijk: je kiest het vlees van het menu waarbij je meestal kunt kiezen voor een enkele of een dubbele portie, en daarbij mag je zelf 2 bijgerechten kiezen uit een hele waslijst. Ze hebben zowaar een aantal verschillende warme groentes en elk menu (met dubbel vlees) is minder dan $10. Ze hebben zelfs appelmoes! Mmmm….. Het smaakt bijzonder goed!

Na het eten besluiten we een motel op te zoeken, en pas morgen naar Washington te rijden. We gaan eerst naar het Canadianara Motor Inn, even verderop langs de grote weg, maar die hebben alleen kamers waar mag worden gerookt. Dan rijden we verder naar York, een dorpje zuidelijker langs de snelweg op onze route, want daar liggen een aantal motels waarvan we kortingsbonnen hebben.

Het is intussen gaan regenen en als we net met de auto op weg zijn naar York, barst er een hevig noodweer los. Dat is echt heel eng! Het onweert heftig en het water komt met bakken tegelijk naar beneden. We kunnen slechts stapvoets rijden, want we zien geen hand voor ogen, maar stilstaan is ook gevaarlijk. Het water staat binnen enkele seconden zo hoog, dat het bijna de auto in komt, onder de portieren door! De wegen zijn veranderd in rivieren. Dit hebben we nog nooit meegemaakt.

Gelukkig is het na 10 minuten weer over. Het noodweer is veranderd in normale regen en het water op de weg wordt langzaam minder. Dan kunnen we weer verder rijden. Het heeft dan wel geduurd tot 20.00 uur, maar de weersvoorspelling is nu wel eindelijk uitgekomen! Dit hadden ze al een week geleden voorspeld! Als we ongeveer 10 mijl verder zijn, is het weer gewoon droog en hier heeft het zelfs helemaal nog niet geregend! De zon schijnt hier nog vrolijk. Hoezo, een plaatselijke bui?

Het Quality Inn Motel in York blijkt prima voor een heel redelijke prijs en we checken in. Even later wisselen we nog wel van kamer, omdat de eerste kamer heel erg vochtig was en Jacqueline hier vanwege haar astma problemen kreeg met de luchtwegen. Ook doet de TV het hier niet goed, maar de tweede kamer is veel beter! Jacqueline werkt het reisjournaal bij en Peter kijkt TV, we lezen nog even en daarna gaan we weer lekker slapen. Morgen op naar Washington DC!


Dag 14: Vrijdag 20 juni

We hebben vandaag geen wekker gezet en we zijn later wakker dan verwacht, ondanks dat we gisteren vroeg naar bed zijn gegaan. We staan snel op, douchen en aankleden, en ontbijten in de lounge. Het ontbijt smaakt heerlijk, ze hebben toast met jam en smeerkaas. Na het ontbijt checken we uit en gaan we op pad naar Washington DC. Het regent nu, en het ziet er niet naar uit dat dat van korte duur is.

Het is niet ver meer rijden naar Washington, ongeveer 1½ uur. Als we Baltimore zijn gepasseerd komen we een Welcome Center tegen en daar gaan we informatie halen over de hoofdstad. De regen is inmiddels overgegaan in stortregen en het is moeilijk om droog te blijven, zelfs met een paraplu. Gelukkig vinden we veel informatie en brochures en ook nieuwe coupon guides voor motels. We besluiten eerst een motel op te zoeken in de stad zelf, dat is nog ongeveer 20 mijl rijden. Het is erg druk op de weg en de rijstijl van de Amerikanen lijkt hier erg op die van de Nederlanders in de spits, uitkijken geblazen dus! Het is wel weer even wennen, want de afgelopen 2 weken hebben we ons al heel erg aangepast aan de relaxte rijstijl die Amerika normaal zo typeert. Een heel verschil met deze chaos rondom de grote stad.

Als we bij het hotel aankomen, lijkt het alsof we Fort Knox binnenwandelen. De jongen achter de balie bekijkt ons argwanend, terwijl hij veilig zit weggewerkt achter gepantserd glas. We moeten ons meteen legitimeren, en dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt. We voelen ons niet echt op ons gemak en de strenge beveiliging werkt averechts, het spreekt ons niet echt aan. We gaan dus maar beter op zoek naar een motel buiten de stad en we belanden bij het Howard Johnson in Cheverly. Officieel ligt Cheverly in de staat Maryland, maar Washington DC ligt op een steenworp afstand. Als we zijn ingecheckt brengen we onze spullen naar onze ruime kamer en rusten even uit. We bladeren door de brochures en bepalen ons plan van aanpak. We besluiten om morgen de stad te gaan bezichtigen met een hop-on-hop-off bus die ons langs alle bezienswaardigheden brengt. Hopelijk is het morgen beter weer.

Omdat het nu altijd pijpenstelen regent, en we geen zin hebben om in de regen de stad te bekijken, gaan we naar Tysons Mall, één van de grootste shopping malls in het land. Deze ligt in een klein dorpje in de staat Virginia, aan de andere kant van Washington DC. De route voert ons dan ook dwars door de stad, dus we krijgen alvast een voorproefje van een aantal bezienswaardigheden. We zien het Capitol liggen, en het Jefferson Memorial en een tunnel voert ons onder de Mall door. De Mall is een park dat zich uitstrekt van het Capitol naar Lincoln Memorial met aan weerszijden een aantal beroemde gebouwen en bezienswaardigheden. Zo vind je hier het Vietnam Veterans Memorial, in het midden van het park staat het Washington Monument en aan weerszijden strekt zich het Smithsonian Institute uit met zijn talrijke musea. Uiteraard gaan we dit de volgende dagen nog van dichtbij bekijken. Als we de tunnel uitkomen, rijden we een brug op, die ons naar de andere oever van de Potomac River brengt. Deze rivier is door alle hevige regenval van de laatste maanden veranderd in een woest stromende, bruine modderige massa. We zijn inmiddels aangekomen in Arlington en rijden langs Arlington Cemetery, de beroemde begraafplaats en als we de weg volgen komen we terecht in een schitterend stukje Virginia. Prachtig! Achteraf gezien hadden we beter hier een hotel kunnen nemen! Dit is veel mooier en veel veiliger en de omgeving is heel erg mooi! Iedereen die nog eens naar Washington gaat: zoek een hotel in Arlington! Met de metro ben je van hier uit in enkele minuten in de stad.

We rijden nog steeds langs de Potomac River en we hebben een prachtig uitzicht over het water en de stad. Geweldig! Een stukje verderop komen we langs de CIA en hier zien we de ingang een gepantserde wagen met geblindeerde ramen. Heel indrukwekkend. Ook de Mall is erg mooi! We kijken even rond en gaan eten bij de Italiaan. Maar eigenlijk zijn we nu helemaal uitgewinkeld en als we door het dak enkele zonnestralen zien, gaan we gauw naar buiten. Buiten blijkt het inmiddels prachtig weer, dus we besluiten om naar de Greater Falls te gaan. Dit is een waterval in de Potomac River en ligt hier vlakbij.

De route naar de Greater Falls is prachtig! Het dorp waar we doorheen rijden is blijkbaar een gewilde vestigingsplaats voor rijke mensen, want we zien het ene prachtige landhuis na het andere. Ook de auto’s die we hier tegen komen liegen er niet om. We zien behoorlijk wat jaguars, lincolns, porsches en zelfs een ferrari. Bell Air en Beverly Hills is niets hierbij vergeleken. We zien complete kastelen opdoemen, schitterend gewoon! Het gebied ligt middenin de bossen en is heel heuvelachtig, en we raken daardoor het contact met de satellieten telkens kwijt. Het navigatiesysteem werkt dus voor geen meter. Na even zoeken komen we uiteindelijk om 19.30 uur toch aan bij de waterval. Omdat het inmiddels al zo laat is, mogen we gratis parkeren.

De waterval is wel mooi, al is er weinig van over nu de rivier is veranderd in een woest kolkende massa en het water zo hoog staat. Het is wel heel indrukwekkend! Een informatiebord laat foto’s zien van de meest extreme situaties waarin de rivier en de waterval zich kan bevinden. In normale situatie is het een gewone rivier met een waterval die zich uitstrekt over de hele breedte. Weliswaar niet zo hoog, maar wel heel mooi door het ruwe grondoppervlak van grote keien en stenen. Ook kennen ze blijkbaar de situatie van grote droogte, en dan is er bijna geen water te bekennen, laat staan een waterval. De rivier van normaal ettelijke tientallen meters breed is dan niet meer dan een stromend beekje. Ook geeft één van de foto’s aan hoe de rivier eruit ziet na hevige regenval en overstromingen, en dat komt aardig overeen met wat we nu in werkelijkheid zien!

Als we zijn uitgekeken, gaan we terug naar het motel. We gaan nog even naar de supermarkt voor drinken en chips en dan gaan we terug naar de kamer. Het is inmiddels 21.00 uur en we gaan uitrusten voor de lange dag morgen. We kijken een leuke film op TV, werken het reisjournaal bij en gaan dan lekker slapen. Morgen moeten we weer vroeg op!

Dag 15: Zaterdag 21 juni

Vandaag loopt de wekker al af om 6.00h, want we willen vroeg op pad. We gaan de stad bekijken en daar is genoeg te zien, dus we hebben veel tijd nodig. Opstaan en aankleden en dan ontbijten….. maar we krijgen het deksel op de neus: er is geen ontbijt vandaag. We moeten nu tot 8 uur wachten op de shuttle naar het metrostation.

We hebben geluk, want er gaat een Amerikaans stel met ons mee in de shuttle naar de metro en omdat zij al een paar dagen hier zijn, weten ze precies hoe het werkt. Zij reizen net als ons naar Union Station en begeleiden ons tijdens deze vuurdoop. De rit met de shuttle naar het station was al een attractie, want de bank zat los en we schieten steeds naar voren of naar achteren als de chauffeur remt. Gelukkig komen we heelhuids aan. Onze begeleiders laten ons zien hoe je een metrokaartje koopt en hoe we vervolgens de juiste metro kiezen met de goede kleur in de goede richting en ze leggen uit hoe het systeem werkt. Het zijn echt heel aardige mensen! Onderweg in de metro kletsen we erop los over van alles en nog wat.

Om 9.10 uur zijn we in Union Station in Washington DC. We zoeken de verkoopbalie van de Tourmobile Sightseeing Bus en kopen kaartjes voor 2 dagen. Deze tour brengt ons naar alle belangrijke bezienswaardigheden in de stad en we kunnen uitstappen en later weer instappen zo vaak als we daar zin in hebben. De eerste tram vanaf Union Station brengt ons naar Library of Congress, aan de achterkant van het Capitol, en daar stappen we uit. We moeten even wachten tot het gebouw open gaat en dan doen we de self-guided tour. Het gebouw is heel erg mooi, enorm de moeite waard!

Na het bezichtigen van de Library of Congress lopen we op het Capitol heen, naar de ingang. Aan de zijkant zien we dat er zojuist een auto is aangehouden door de politie. Achter het stuur zit een jonge vrouw, met de handen boven op het stuur en een aantal politieagenten staan gemoedelijk te praten. Blijkbaar wachten ze ergens op. In totaal staan er dan al 3 politieauto’s en 1 politiemotor met evenzoveel agenten. Dan zien we nog een politieauto arriveren. De bijbehorende agent arresteert de vrouw achter het stuur en brengt haar naar zijn politieauto om haar vervolgens af te voeren. Is dit nu een staaltje machtsvertoon of niet?

Als we bij het Capitol aankomen, kunnen we nog kaartjes krijgen voor de gratis tour door het gebouw van 14.30h. Tot die tijd gaan we dus iets anders doen. Op zoek naar de halte van de Tourmobile, zien we dat er aan de zijkant van het Capitol de grote straat is afgesloten voor een zeepkistenrace. De zelfgebouwde vehikels stormen de heuvel naar beneden in de strijd om de eer. Grappig! Minder grappig is dat hierdoor een tramstop is vervallen en dat we een behoorlijk eind moeten lopen voor de volgende halte. Gelukkig zijn we daar net op tijd en we kunnen meteen weer instappen. Dan stappen we weer uit bij het Jefferson Memorial. Hier bekijken we het standbeeld en het gebouw en we lezen de indrukwekkende teksten op de muren.

Als we zijn uitgekeken in het Jefferson Memorial rijdt de tram net voor onze neus weg en we moeten dus even wachten op de volgende. We nemen een kopje thee en een zakje mini-pretzels als lunch en dat smaakt heerlijk. We hebben wel geluk met het weer, want tot nu toe is het nog altijd droog. Het is wel koud, vooral in de open tourmobiles. Als we zijn ingestapt in de volgende tram, begint het zachtjes te regenen. Brrr….. nu is het helemaal koud! De volgende bestemming is het Arlington Cemetery. Als we daar aankomen, moeten we overstappen op een andere tram, die ons zal rondleiden over de begraafplaats en tijdens het wachten wordt het gelukkig alweer droog. Dat is mazzel! Arlington is echt prachtig! Het is heel mooi aangelegd en ook de uitleg van de gidsen is heel goed. We zien de indrukwekkende wisseling van de wacht bij het graf van de onbekende soldaat en ook het leggen van een nieuwe krans door een afvaardiging van een high-school. Het is heel erg ceremonieel en statig, maar wel heel indrukwekkend. Vooral als de trompet het volkslied “Amazing Grace” blaast, krijgen we kippenvel. Dit hadden we niet willen missen!

Opeens realiseren we ons dat we om 14.30 uur bij het Capitol moeten zijn voor de rondleiding en het is nu al 14.00h. Oeps……. Dat halen we niet meer……. Of toch? Het duurt uiteindelijk nog 20 minuten voordat we weer bij het beginpunt zijn van de begraafplaats en op advies van één van de gidsen nemen we een taxi naar het Capitol. Die heeft nu nog 10 minuten om dat voor elkaar te krijgen. De taxichauffeur zegt dat dit wel lukt en we gaan ervoor. Hij doet inderdaad erg zijn best en hij racet de stad door, maar hij kan niet voorkomen dat we in een file terecht komen. Helaas, we zijn 5 minuten te laat. Maar…….. we hebben toch nog geluk, want onze groep is nog niet naar binnen. Als we heuvel oprennen, kunnen we nog achter in de groep aansluiten. Hijg, hijg….. maar het lukt! We kunnen toch nog mee!

De taxirit van $13 was de moeite wel waard, want de tour is heel erg mooi! We hebben een leuke gids die het verhaal heel enerverend vertelt en het gebouw is werkelijk prachtig! Als je het gebouw binnenloopt, kom je terecht in de Rotunda. Dit is de grote ronde zaal, recht onder de grote koepel die het gebouw van buiten zo markeert. In de Rotunda vind je in de koepel van het dak een dakschildering met het tafereel van de inwijding van president Washington, met aan zijn zijde 13 vrouwen die de toenmalige 13 staten voorstellen. Onder de koepel vind je een prachtig panoramaschilderij die de geschiedenis van het land voorstelt en aan de wand hangen 8 prachtige, immens grote schilderijen die elk een belangrijk moment in de geschiedenis vertellen. Je kijkt je ogen uit!

Vanuit de Rotunda lopen we naar de zaal waar vroeger het House of Representatives kantoor hield. Hier staan een aantal prachtige beelden. De beelden zijn op verzoek van de staat door de verschillende staten ter beschikking gesteld en stellen steeds een voor die staat belangrijk persoon in de geschiedenis voor. Het verhaal leert ons dat deze opdracht nog altijd loopt en dat er nog steeds een paar staten zijn die nog geen beeld hebben aangeleverd. Eén van de mooiste beelden is van Hawaï en dat staat ergens in een donker hoekje opgesteld. Dit heeft alles te maken met het gewicht van het beeld. Als dit beeld op een andere plek in het gebouw zou worden neergezet, zou het hele gebouw instorten, zo zwaar is het! De ruimte waar we nu zijn, wordt ook wel de whisperroom genoemd, vanwege de bijzondere akoestiek. De gids geeft ons een demonstratie: hij leidt ons naar een gedenkplaat van Senator Adams, op de plek waar vroeger zijn bureau stond en loopt zelf naar de andere kant van de zaal, ongeveer 10 meter verderop. Hier fluistert hij iets, en wij kunnen woordelijk verstaan wat hij zegt! Wonderlijk! Dit is een heel leuke ervaring! Hierbij komt het ook het verhaal over Senator Adams, die de reputatie had dat hij altijd lag te slapen aan zijn bureau, maar in werkelijkheid gewoon zat te luisteren naar alle verhalen van zijn “collega’s”. Senator Adams is later op deze plek, zittend aan zijn bureau, overleden door een hartstilstand.

Na dit verhaal brengt de gids ons naar beneden. Hier kunnen we een oude rechtszaal bekijken en nog wat souvenirs kopen en dan is de tour ten einde. Dit moet je niet overslaan als je in de stad bent en kans ziet om kaartjes te bemachtigen!

Na de rondleiding in het Capitol lopen we weer naar de tramhalte. Het is inmiddels 16.30h, dus dit is de laatste rit met de Tourmobile. Hij brengt ons nog naar het beginpunt, naar Union Station. Hier eten we iets in de food court in het souterrain en we kijken nog even rond tussen de winkeltjes. Ook dit gebouw is prachtig!

Na het eten zijn we toch wel erg moe en Peter voelt zich ook weer niet lekker van het eten en we besluiten om met de metro terug te gaan naar het motel. Daar werkt Jacqueline het reisjournaal bij en leest nog even. Peter kijkt een film op TV. Ook bespreken we nog even het aanvalsplan voor morgen en dan gaan we lekker slapen.


Dag 16: Zondag 22 juni

Ook vandaag gaat de wekker weer om 6 uur af, want we willen opnieuw geen tijd verliezen en zoveel mogelijk van de dag benutten. Vroeg in de ochtend is het overal tenminste lekker rustig.

Om 8 uur nemen we de shuttle naar de metro. De metro komt gelukkig al meteen dus we hebben geluk. Vandaag nemen we de metro naar Arlington Cemetery, hier willen we afmaken wat we gisteren begonnen zijn. We vinden de begraafplaats zo indrukwekkend en mooi, dat we niets willen missen. Omdat we ons gisteren hebben moeten haasten naar het Capitol, hebben we niet alle stops kunnen doen en we willen nog het graf van de Kennedy’s zien en het graf van Audrey Murphey, en ook de gedenksteen voor de bemanning van de Challenger willen we niet overslaan. Natuurlijk willen we nog genieten van het prachtige uitzicht over de stad en ook Arlington House staat nog op het programma. Dit is het huis van de beroemde generaal Robert E. Lee.

Om 9.00 uur zijn we met de metro op de begraafplaats en om 10.30 uur hebben we alles gezien. Het graf van de Kennedy’s heeft ons toch wel getroffen, vooral vanwege de eenvoud. Er is geen pracht en praal te bekennen. Maar ook de rest van Arlington Cemetery blijft ons boeien. Dat blijkt ook wel uit de tijd die we er gisteren en vandaag hebben doorgebracht. Maar nu gaan we weer terug naar de tegenwoordige tijd en we nemen de Tourmobile terug naar de stad. We hadden namelijk kaartjes voor 2 dagen gekocht, dus we kunnen hier weer gewoon instappen. We stappen weer uit bij het Lincoln Memorial. Hier bezichtigen we het indrukwekkende standbeeld en het gebouw waarin het is opgesteld. Ook gaan we naar het Vietnam Veterans Memorial, waar alle namen staan gegraveerd van alle soldaten die in Vietnam zijn gesneuveld.

Als we zijn uitgekeken nemen we de volgende tram naar het Witte Huis. Hier kijken we rond in het Visitor´s Center, maar er is niet veel te zien. Helaas is het Witte Huis niet van binnen te bezichtigen, omdat het is gesloten voor het publiek na de aanslagen op het World Trade Center in New York op 11 september 2001. Dat is wel heel erg jammer, want van buiten is er niet veel bijzonders te zien. Natuurlijk is het heel herkenbaar, want het gebouw hebben we al tig keren op TV gezien, maar je komt er niet echt dichtbij. Vlakbij het Witte Huis is een Caribisch straatfeest en hier gaan we even kijken. Ook lopen we nog even naar het Ronald Reagan Building en we willen lunchen in het restaurant van Michael Jordan, maar dat is vanwege de straatfeesten gesloten. Jammer! Intussen is het ook zachtjes gaan regenen, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben, want na 5 minuten is het alweer droog.

We nemen de volgende tram en we stappen weer uit bij “the Castle”, het administratiegebouw van het Smithsonian Institute. Dit is een prachtig gebouw. Het Smithsonian is echt heel indrukwekkend. Het is enorm groot en telt ongeveer 17 verschillende museums in Washington en nummer 18 is in aanbouw. Het is wereldwijd het grootste museum en het is nog gratis ook! We lopen langs de verschillende musea naar het Air & Space Museum. Hier kijken we even rond en we lunchen in het bijbehorende restaurant. Dit restaurant is weliswaar van McDonalds, maar gelukkig verkopen ze hier meer dan hun overbekende fast food. Het smaakt zelfs goed!

Als we zijn uitgegeten nemen we de metro naar Georgetown en we lopen naar de National Cathedral. We lopen in eerste instantie verkeerd en we raken de weg kwijt. Gelukkig zien we aan de overkant van de weg 2 mensen op een muurtje die een broodje eten, en die weten vast wel de weg! Maar nee hoor, het blijken Nederlanders te zijn die evenveel weten als wij. Dat is pas toeval! Dan vinden we toch nog de goede weg dankzij 2 aardige voorbijgangers. Het blijkt een flinke wandeling te zijn, met een behoorlijke klim onhoog de berg op. En het is intussen ook behoorlijk warm geworden, na de kleine regenbui bij het Witte Huis. Vanochtend hadden we nog een trui nodig, maar nu is het maar liefst 32ºC! We zijn helemaal uitgeput als we bij de kathedraal aankomen, maar het is wel de moeite waard. Hij is echt prachtig, zowel van binnen als van buiten! In de kathedraal is ook het graf van Robert E. Lee, de generaal van wie we het huis hebben gezien op Arlington Cemetery. De kerk is helemaal wit van binnen en daardoor heel licht. Heel erg mooi!

Als we zijn uitgekeken in de kathedraal, nemen we een taxi naar Washington Zoo. Hier zitten 2 panda’s die we graag willen zien. De dierentuin maakt ook onderdeel uit van het Smithsonian Institute en is dus ook gratis. De panda’s zijn heel erg schattig! Net grote knuffelberen! Ze zijn gelukkig heel goed te zien. Er zit er één op een paar meter afstand lekker tegen een boom aan te smikkelen van een bamboestok. Lief, hè? Als we de panda’s hebben gezien, gaan we er weer vandoor. We hebben geen zin om de hele dierentuin te bekijken. We wandelen naar de metro en nemen de metro terug naar het motel. Het is 18.30 uur als we daar aankomen. We frissen ons even op en gaan dan eten bij Applebee’s, vlakbij het motel.

Om 21.00 uur zijn we weer terug in het motel. Toevallig is de film Amistaed op TV en Peter gaat die kijken, terwijl Jacqueline leest. In de film gaat een scène over senator Adams en er wordt iets gezegd over de slaperigheid van de senator, wat natuurlijk slaat op het verhaal dat we gisteren hebben gehoord in het Capitol. Heel erg toevallig! Nog voordat de film is afgelopen gaat het licht uit en we gaan lekker slapen. We moeten nodig even bijtanken.


Dag 17: Maandag 23 juni

Vandaag loopt de wekker niet af. We hebben wel wat rust verdiend na de laatste 2 dagen in Washington DC. We hebben wel genoten van deze prachtige stad, hij komt bij ons echt in de Top 10!

We slapen dus een beetje uit, maar gelukkig ook niet echt laat. Opstaan, aankleden, koffers inpakken en uitchecken. Op weg naar de volgende bestemming, als is nog niet bekend in welke plaats we gaan overnachten, we zien wel hoe ver we komen vandaag. Om 10.00 uur zijn we op pad en we rijden eerst naar Shenandoah National Park. We willen vandaag de Skyline Drive rijden en daarna gaan we naar de Natural Bridge in Zuid Virginia. De Skyline Drive is het noordelijke gedeelte van de Blue Ridge Parkway en deze autoroute gaat dwars door Shenandoah National Park. De route start in Front Royal, ten westen van Washington DC. Het is nog ongeveer een uurtje rijden voordat we daar zijn. Onderweg stoppen we opnieuw bij een Welcome center voor informatie over Virginia en we tanken de auto vol. Het is intussen ook heel warm geworden, de zon brandt volop!

Bij de ingang van de autoroute moet je $10 betalen, maar je mag dan wel 7 dagen gebruik maken van de weg. Het is 12.30 uur als we hier passeren. De route is echt schitterend en doet zijn naam eer aan. Je rijdt dwars door de bergen en het grootste gedeelte van de weg is heel hoog, zodat je steeds over de bergen heen kijkt, naar de “sky”. We stoppen onderweg op verschillende uitkijkpunten en we zien ook verschillende dieren in het wild: reeën, konijnen, een wasbeertje en een heel apart diertje waarvan we de naam niet weten. Maar we zien geen beer! De totale Skyline Drive is 105 mijl lang en we doen er ruim 3 uur over. Peter heeft de hele route gereden, terwijl Jacqueline lekker kon genieten van het uitzicht. Onderweg hebben we nog gebeld met pap en mam, maar de verbinding viel weg en we hadden geen contact meer met het netwerk.

Na de Skyline Drive gaat de route over in de Blue Ridge Parkway en deze is gratis. Ook deze route is heel mooi, eigenlijk zelfs nog veel gevarieerder dan de Skyline Drive. Nu hebben we ook weer contact met het telefoonnetwerk en we kunnen na ruim 3 uur eindelijk het gesprek met pap en mam afmaken. We rijden de Blue Ridge Parkway voor ongeveer 1/3 en gaan dan via een Virginia Byway naar de snelweg. De Byway brengt ons vanuit de bergen naar het dal en is aardig spectaculair! Dwars door de bossen en gelukkig zijn er geen tegenliggers. Leuk! Eenmaal op de snelweg rijden we verder naar het Zuiden. De volgende bestemming is de Natural Bridge, één van de zeven wereldwonderen. Om 18.00 uur komen we hier aan.

Het kost $10 per persoon om dit wereldwonder te kunnen bekijken en dat vinden we eigenlijk wel afzetterij. Vooral Peter ergert zich enorm, maar we gaan toch kijken. Het is wel een mooi gezicht en je vraagt je af hoe zoiets kan ontstaan? Terwijl Peter zich op een bankje neerzet, wandelt Jacqueline de trail die langs de rivier loopt. Het wandelpad voert langs een Indiaans dorp, een grot en een rivier die uit de grot komt naar een waterval. Het is wel een mooie route. Eenmaal weer terug bij het begin nemen we de shuttle naar boven en om 19.00 zijn we weer weg. Peter wil graag doorrijden naar Williamsburg, omdat hij geen zin heeft in een motel voor één nachtje. Hij wil graag weer een paar dagen op dezelfde plek blijven. Hij is, wonderbaarlijk genoeg, ook nog helemaal niet moe, dus we beginnen aan de tocht naar het westen. Het is nog een behoorlijke afstand, ongeveer 200 mijl.

Bij Charlottesville komen we een restaurant van Ponderosa tegen en hier eten we. Na het eten zoeken we een motel uit de coupongids en we bellen om te vragen of daar nog plaats is. De eerste twee motels waren volgeboekt, maar bij het derde telefoontje hebben we prijs. Het is het Princess Anne Motel midden in Williamsburg en de prijs is heel redelijk. De man die de telefoon opneemt belooft ons dat hij tot 24.00 uur daar zal blijven om op ons te wachten, zodat we zeker weten dat we er terecht kunnen. Dan rijdt Peter weer verder, hij is echt helemaal gek geworden. Jacqueline kan de ogen dan al niet meer open houden en dut af en toe in.

Doodmoe komen we om 23.00 uur aan in het motel. We nemen een kamer met een kingsize bed voor 3 nachten, checken in en gaan dan meteen lekker slapen.


Dag 18: Dinsdag 24 juni

Vandaag geen wekker, maar we zijn toch vroeg wakker. Het wordt heel erg warm vandaag en we besluiten om naar het waterpretpark Water Country van Busch Gardens te gaan. We zijn er om 10.00 uur en dan is het al heel erg druk. We ruimen onze spullen in een kluisje en proberen om een handdoek te huren, maar dat is helaas niet mogelijk. En dat terwijl de jongen in het motel ons had verteld dat we wel handdoeken konden huren. Dan maar zonder handdoeken………

Het park is wel leuk, met een paar leuke glijbanen, maar het is niet zo leuk als Blizzard Beach van Disney in Florida. Misschien is het ook niet echt een eerlijke vergelijking, en zijn we gewoon verwend. Natuurlijk proberen we wel alles uit. We vinden het jammer dat er niet echt een rustig dobberbad is, waar je lekker kunt ronddobberen in een rubberen band. Ook moet je bij elke glijbaan toch minstens een half uur wachten, omdat het zo druk is. De leukste glijbaan is een supersteile baan waarin je gelanceerd wordt op een plastic zitbakje. Als je beneden komt schiet je met het bakje over het water heen. Heel spectaculair!

Om 16.00 uur hebben we alles gezien en gedaan en we gaan terug naar het motel. Daar douchen we en we frissen ons op en als we een beetje zijn bijgekomen gaan we naar Colonial Williamsburg. Het is nog steeds heel erg warm, ondanks dat het nu al 18.00 uur is geweest. We wandelen rond in het stadje en kijken naar de mooie historische gebouwen en alle mensen die hier in klederdracht rondlopen. In een leuke boekwinkel vinden we zelfs nog een boek over achtbanen!

Als we zijn uitgekeken rijden we naar de Christmas Shop en hier kopen we nog een paar leuke souveniertjes voor in de kerstboom. Daarna gaan we eten bij de Chicago Grill & Bar en dat smaakt redelijk. Na het eten rijden we nog even naar de supermarkt voor drinken en dan gaan we terug naar het motel. Jacqueline amuseert zich met het uitzoeken van alle souvenirs en folders en boekjes. Wat moet er mee terug naar Nederland? Peter kijkt een leuke film op TV.



Dag 19: Woensdag 25 juni

Vandaag hebben we de wekker gezet om 7.00 uur, maar we zijn toch al iets eerder wakker. Opstaan, douchen, aankleden en ontbijten en dan: op naar Busch Gardens. Vandaag gaan we ondanks de enorme hitte toch het pretpark bezoeken. Er is gemeld dat het minstens 35ºC wordt en we vermoeden dat het zelfs nog wel warmer wordt, want dat was gisteren ook al het geval. Deze hitte zijn we niet gewend! We rollen tijdens de vakantie dan ook wel van het ene uiterste in het andere uiterste. In Boston zijn we gestart met 15ºC en gisteren en vandaag gaat het dicht tegen de 40°C. Puf, puf, puf……..

Het park is gelukkig dichtbij en we hoeven niet lang te zoeken. De rit naar de parkeerplaats belooft al veel goeds. Als we de auto hebben geparkeerd en naar de ingang lopen, zien we dat het park heel sfeervol en mooi is aangelegd, net als het park in Tampa, Florida.

Als we binnen zijn is het nog geen 10.00 uur en de themagebieden met de attracties zijn nog gesloten, maar dat duurt niet lang meer. Als om precies 10.00 uur de eerste gebieden opengaan, zoeken we meteen de eerste achtbaan op: Apollo’s Charriot. Dit is echt een beauty die op de parkeerplaats al te zien was. Dat belooft wat! Gelukkig kunnen we meteen doorlopen en we nestelen ons in de laatste rij stoelen. Inderdaad, wat een geweldige baan! We genieten volop! Deze belandt absoluut in onze top 10.

Daarna lopen we via het nieuwe Ierse themagebied naar het Franse themagebied voor de Alpengeist. Deze achtbaan staat volgens veel kenners op nummer 1 van de wereldranglijst. Ook hier is het helemaal niet druk en we kunnen meteen doorlopen. Wij vinden de baan wel leuk, maar hij is niet echt geweldig. Het traject verloopt nogal ruw en in enkele bochten kun je je aardig pijn doen aan de schouderbeugels. Bij ons verdient hij in elk geval geen plek in de top 10. Toch kopen we een on-ride foto, want we willen onze veroveringen van vandaag wel graag vastleggen, en Apollo’s Charriot biedt deze mogelijkheid niet.

Na de Alpengeist hebben we verkoeling nodig en we zoeken de eerste waterattractie op: de boomstammen. Deze maakt 2 leuke afdalingen en je wordt lekker nat, maar niet doorweekt. Wel een leuke attractie! Na de boomstammen lopen we een beetje rond in het park. We lunchen bij Oktoberfest in het Duitse themagebied (met airconditioning!) en hier eten we braadworst met rode kool en zuurkool. Lekker! Tijdens de lunch worden we geamuseerd met een show met Duits volksdansen. Heel gezellig.

Na het eten lopen we naar de andere kant van het park, naar het Ierse themagebied. Hier is een show met Ierse zang en dans, in een zaal met airconditioning! Die airco is ook wel nodig! De show is werkelijk prachtig! De dansers doen niet onder voor de Riverdance groep en de zang bezorgt ons kippenvel. Heel mooi. Na de Ierse show gaan we naar de Jukebox show, een show met een ode aan de muziekgeschiedenis, met zang en dans. Ook deze show is heel professioneel, we hebben echt genoten! We hadden wel een beetje medelijden met de cast, want deze show wordt gewoon opgevoerd in de open lucht, en dat met deze temperatuur! We hebben dan ook extra hard geapplaudisseerd.

Na de shows gaan we de rest van het park bekijken. Jacqueline gaat nog in de achtbaan The Big Bad Wolf en die is verrassend leuk! Daarna lopen we verder naar het Italiaanse themagebied. Hier eten we iets en intussen bekijken we de operette die hier wordt opgevoerd. Die is ook weer heel professioneel, maar niet echt onze smaak.

Na het eten zoeken we de verkoeling weer op: we gaan in de Poseidon. Dit is een heftige waterattractie, waarin je echt doornat wordt. Zelfs Jacqueline gaat hierin! Dat moeten we echt aan de krant doorgeven! De attractie is prachtig, en heel mooi gethematiseerd. Boven, voor de afdaling waarbij je zo nat wordt, is er zelfs een heel spektakel met vuur. Prachtig, maar wel heel erg warm! De verkoeling na de afdaling is echt heerlijk!

Na de Poseidon maken we nog een boottochtje over het meer in het midden van park, wat ons een mooi uitzicht oplevert op de Big Bad Wolf en Apollo’s Charriot. Om 17.45 uur bezoeken we de laatste show in het park, in het Ierse themagebied, met een heleboel speciale effecten. Heel mooi gemaakt, echt indrukwekkend!

Na de show lopen we naar de uitgang. Het is inmiddels 19.00 uur en we zijn heel erg moe. Natuurlijk speelt de hitte hierbij een grote rol, want dat zijn we helemaal niet gewend. We kopen nog een paar leuke souveniertjes en we halen onze foto op van de Alpengeist. Daarna zoeken we die auto op en we gaan terug naar het motel, om ons even op te frissen. Daarna gaan we eten bij Applebee’s en weer terug naar het motel, om het vervolg van onze reis morgen voor te bereiden.


Dag 20: Donderdag 26 juni

Vandaag gaat de reis weer verder naar het Noorden, maar eerst slapen we nog een beetje uit. We zijn nog moe van de hitte van de laatste dagen. Ook vandaag zal het weer erg warm worden, maar gelukkig heeft de auto airco!

Voordat we weg zijn uit het motel is het al 10.30 uur. We zijn druk geweest met inpakken en de koffers reorganiseren en ook hebben we nog een was gedraaid. Voordat we op pad gaan naar het Noorden, gaan we eerst nog even naar de outlet in Williamsburg. Ja, alweer! Ook hier ligt weer een Nike store en we kopen opnieuw een mooi poloshirt. Toch zijn we al snel weer uitgewinkeld, want het is veel te warm in de zon.

Om 12.00 uur stappen we in de auto en gaan op pad voor de lange reis naar New Jersey. We moeten ongeveer 350 mijl rijden. We rijden eerst vanuit Williamsburg naar Norfolk en dan steken we de baai over via de Chesapeake Bay Bridge-Tunnel. Dit is het langste brug-tunnel complex ter wereld en is erg indrukwekkend. Het grootste deel is een brug met een prachtig uitzicht over het water aan beide zijden, maar op 2 plekken in de baai zijn kunstmatige eilandjes aangelegd waar de brug overgaat in een tunnel, zodat de schepen de baai kunnen invaren. In totaal is het complex maar liefst 20 mijl lang! De tol voor deze route bedraagt $10.

Via de Chesapeake Bay Bridge-Tunnel belanden we in de Eastern Shore van Virginia. Hier blijven we route 13 volgen om zo via Delaware uiteindelijk in New Jersey aan te komen. Eigenlijk moeten we zaterdag in Philadelphia de auto inleveren en het plan was om dan met de trein naar New York te gaan. Dit bespaarde ons een flink bedrag in de huurprijs en daarnaast werd ons door iedereen afgeraden om te rijden in New York. Toch lijkt het ons wel een belevenis om zelf door Manhattan te rijden en onderweg belt Jacqueline dan ook met Hertz om te vragen of we de auto ook in New York mogen inleveren in plaats van in Philadelphia zonder extra kosten. Dat lukt wonderwel! We hoeven niets extra te betalen, mits we de auto inleveren op een van de grote vliegvelden. We kunnen hem ook in de stad inleveren, maar dat kost $50 extra. We kiezen daarom voor La Guardia, want dat ligt het dichts bij het hotel. Zo hebben we ons toch nog de extra huurkosten bespaard en we hoeven niet met de trein naar New York. We zijn benieuwd hoe ons de rit zal gaan bevallen, maar zover is het nu nog niet.

We hoeven nu dus ook niet in Philadelphia te blijven en rijden daarom naar een plaatsje dichtbij Six Flags Great Adventure in Jackson, New Jersey. Om 21.00 uur komen we aan bij het eerste hotel, maar dat is vol. Ook het volgende motel is volgeboekt en langzaam dringt tot ons door dat het wel eens lastig kan worden om een motel te vinden. Het blijkt dat er dit weekend een religieus congres is in de regio en dat daarom alle hotels zijn volgeboekt. Daar waar nog een enkele kamer vrij is, is de prijs ook belachelijk hoog. We rijden dan maar iets verder naar het Noorden en om 22.30 uur vinden we eindelijk een kamer in Somerset, in het Clarion Suites Hotel. We moeten dan wel morgen iets verder rijden naar Six Flags, maar we hebben een prachtige kamer voor een heel redelijke prijs. We zitten dan voor zaterdag wel al dichtbij New York, want dat is van hier uit nog maar een klein half uurtje rijden.

De kamer is heel comfortabel ingericht, met een mooi groot bureau met een echte bureaustoel en zelfs een zithoek met een bankstel. Het bed is wel iets kleiner dan we gewend zijn, maar dat mag de pret niet drukken. We pakken uit, we kijken nog een beetje TV en gaan dan lekker slapen.


Dag 21: Vrijdag 27 juni

Vandaag loopt de wekker af om 07.00 uur, want we gaan naar Six Flags Great America. Opstaan, aankleden en een heerlijk ontbijt met vers fruit, gebakken ei en pannenkoeken! Het buffet is heel goed en smaakt super.

Om 09.00 uur gaan we op pad. Het is ongeveer 3 kwartiertjes rijden, maar we weten niet of de ochtendspits nog roet in het eten gooit. Gelukkig valt dat mee. Na een urgente plaspauze en een tankstop komen we om precies 10.00 uur aan in het park. We krijgen een warm welkom met onze Europese Seizoenspassen, die door iedere controleur bij de ingang wordt bekeken en dan mogen we naar binnen.

Allereerst gaan we op zoek naar de Megacoaster: Nitro. Dit is een achtbaan zonder loopings, maar hij is wel heel hoog en erg snel. Gelukkig is het helemaal niet druk, dus we kunnen al heel snel plaatsnemen in onze favoriete plaatsen achter in de achtbaan. De baan is echt geweldig! Heel soepel en lekker snel, met veel airtime en op het einde 3 heel leuke bunny-hills. Super!

Daarna doet Jacqueline de Batman Inverted, een leuke snelle baan met veel onverwachtse en scherpe bochten en ook een aantal loopings en kurkentrekkers. Erg mooi! Daarna verkennen we de rest van het park. Het is vandaag opnieuw erg warm en daarom duiken we af en toe een winkel in om af te koelen met de airco. Het verschil met de vorige dagen is de hoge vochtigheidsgraad. Het is dan ook erg benauwd en moeilijk vol te houden. Toch doet Jacqueline nog een achtbaan “in the dark”, Skull Mountain, maar die is slaapverwekkend en niet voor herhaling vatbaar. Peter belt intussen met zijn collega Pascal en dan lopen we via de waterkant naar de andere kant van het pretpark.

We komen langs een dolfijnenshow, maar de tribune ligt in de volle zon dus die show slaan we over. Als we verder lopen komen we bij een waterattractie, maar de wachtrij is daar enorm lang, en ook in de volle zon. Dan lopen we maar verder. We komen dan bij de Medusa, en die achtbaan ziet er ook goed uit. Jacqueline gaat alleen in de achtbaan, omdat Peter door de hitte veel moeite heeft met de loopings. Gelukkig hoeft ze niet lang te wachten, want als er in de laatste rij 1 stoel onbezet blijft, loopt ze snel door de wachtrij heen naar voren om die te benutten.

De rit is echt geweldig! De achtbaan loopt heel soepel en de baan heeft veel mooie effecten die heel wat G-krachten opleveren. Genieten met een hoofdletter! Kunnen we er niet eentje in de achtertuin neerzetten? Als de rit ten einde is, en iedereen is uitgestapt, blijft er in de volgende trein weer opnieuw een plaats over in de laatste rij! Dat kan Jacqueline natuurlijk niet voorbij laten gaan en ze gaat opnieuw erin! Heerlijk!

Dan lopen we naar de houten achtbaan en daar gaat Peter alleen in, maar die was slaapverwekkend. Die ging zo langzaam door de bochten, dat je bijna eruit viel……… We hebben het park nu voor het grootste deel gezien en we hebben door de drukkende hitte geen zin om nog lang te blijven. We kopen een paar leuke souveniertjes en kijken wat rond in de winkeltjes. We besluiten dan om nog een keer naar de Nitro te lopen voor een laatste ritje. Het is inmiddels 12.00 uur en de wachtrij bij de Nitro is enorm opgelopen, het is inmiddels heel erg druk geworden. We willen geen zonnesteek oplopen dus we sluiten niet aan in de rij.

We lopen naar de uitgang en bewonderen op de parkeerplaats de Superman, een flying coaster. Als de auto is afgekoeld door de airco, stappen we in en rijden we naar het safaripark van Six Flags. Hier mag je zelf doorheen rijden en de brochure belooft ons het grootste drive-thru-safaripark ter wereld. Ook hier mogen we met onze seizoenspassen gratis naar binnen. We zien een heleboel wilde dieren van dichtbij en we genieten met volle teugen van al het moois. We zien struisvogels, buffels, bizons, heel brutale kamelen, giraffen, neushoorns, gazellen, olifanten, leeuwen, beren, tijgers en nog veel meer! We hebben vooral veel plezier bij de struisvogels die spelen met een stoffen doek, en ook bij de olifanten die zichzelf douchen met modder! Vertederend zijn de baby’s bij de giraffen en de beren. Wat lief! We rijden bijna 3 uur door het park. De belofte uit de brochure wordt wel waargemaakt! Het is inderdaad heel erg groot.

Daarna rijden we naar het waterpretpark, maar helaas mogen we daar niet gratis naar binnen met onze seizoenspassen. De entree is $30 per persoon en dat voor nog slechts 3 uurtjes die het park nog open is. Dat vinden we veel te duur en we rijden daarom terug naar het motel, afkoelen en opfrissen. Onderweg stoppen we bij McDonalds voor een snack en een lekker ijsje.

In het motel kijkt Peter een uurtje TV en Jacqueline leest wat. Opgefrist en wel vertrekken we om 18.30 uur naar de Mall in Bridgewater, een prachtig winkelcentrum Hier kijken we wat rond en we eten in de food court van het Italiaanse buffet bij S-Barro. Dat smaakt heel erg goed! Daarna rijden we terug naar het motel en het is inmiddels 20.30 uur als we daar aankomen. We werken het reisjournaal bij en kijken samen naar een mooie film op TV: Save the last dance. Daarna gaan we lekker slapen, want we hebben nog een paar drukke en enerverende dagen in New York voor de boeg.


Dag 22: Zaterdag 28 juni

Vandaag slapen we eerst lekker uit om goed uitgerust te kunnen beginnen aan ons weekendje New York. We zijn nog redelijk op tijd wakker, maar we doen lekker rustig aan. Koffers inpakken, douchen, aankleden en uitgebreid ontbijten en dan pas uitchecken. Om 11.00 uur zijn we er klaar voor. De eerste bestemming in New York City is het Radisson Lexington Hotel in Midtown Manhattan. Dit hotel hebben we vooraf met veel korting via internet geboekt, op www.hoteldiscounts.com, omdat we graag zeker wilden zijn van een hotel midden in het centrum. We zijn van plan om eerst in te checken en onze koffers af te leveren in het Radisson Lexington Hotel en daarna gaan we de auto inleveren.

Het is nog een half uurtje rijden naar New York City en dan moeten we nog naar Midtown Manhattan. We hebben geen flauw idee hoe lang we over dat laatste stukje zullen doen, maar volgens het navigatiesysteem kan de totale reis in 3 kwartier. We zullen we zien! De rit verloopt goed, al wordt het steeds drukker naarmate we dichterbij de Big Apple komen. Het navigatiesysteem voert ons via de Lincoln tunnel naar Manhattan en daar staat een enorme file omdat er werk in uitvoering is aan 2 van de 4 tunnelbuizen. De aanvoerroute heeft 3 rijbanen en die monden uit bij wel 20 tolhuisjes. Bij de meest linkse tolhuisjes kun je terecht met een EZ-pas (een soort express pas) en hier staan de inwoners van de stad en veel vrachtwagens en bussen. Wij moeten echter cash betalen en dat kan bij de meeste andere tolhuisjes. We betalen de tol van $6 en daarna wordt het een regelrechte chaos. Omdat 2 tunnelbuizen zijn gesloten, mogen de vrachtwagens en de bussen alleen door de meest rechtse tunnelbuis, maar de tolhuisjes waar zij vandaan komen bevinden zich aan de linkerkant…….. Het is even passen en meten, maar we komen er als geroutineerd Nederlandse verkeersdeelnemer goed doorheen.

Als we de tunnel door zijn, belanden we in de typisch chaotische en luid toeterende verkeersmassa van New York City. We moeten naar ons hotel op Lexington Avenue en het navigatiesysteem weet dat wel te vinden. Tenminste, als hij verbinding heeft met de satellieten……… Laat dat nu net heel moeilijk zijn tussen al die wolkenkrabbers………. Als we dan toch even een verbinding hebben, slaat Jacqueline even snel de route op in haar geheugen, en gelukkig komen we zo toch wel aan op Lexington Avenue. Peter slaat zich er heel goed doorheen en na een paar straten zijn zijn rijkunsten al niet meer te onderscheiden van die van de New Yorkse taxichauffeurs. Het is iets moeilijker om het hotel te vinden, maar als we even navraag doen bij een piccolo van een ander hotel blijkt dat de ingang van ons hotel zich bevindt in 48th Street. Zo hadden we nog lang kunnen zoeken op Lexington Avenue.

Ondanks dat het verkeer zo druk is, is het gemakkelijk om de weg te vinden. Na een paar straten merk je dat de meeste genummerde straten eenrichtingswegen zijn, en die gaan om en om steeds de ene of de andere kant op. De grote avenues zijn meestal gewoon in 2 richtingen begaanbaar. Omdat de meeste straten hier genummerd zijn, verdwaal je niet zo snel. Als we ons hotel gevonden hebben checken we in en we geven onze bagage af. Onze bagage wordt voor ons opgeslagen totdat onze kamer klaar is. Het is nu pas 13.00 uur en onze kamer zal pas vanaf 15.00 uur beschikbaar zijn. Dat is geen probleem, want we moeten ook nog de auto gaan inleveren op het vliegveld.

De rit uit Manhattan verloopt verder soepel. Als we uit het centrum zijn, gaat het verder lekker snel en we hebben geen files. We leveren de auto zonder problemen in en we nemen een taxi terug naar het hotel. Dat kost ons inclusief fooi en tol $23 en dat is goedkoper dan een shuttle! In het hotel verzamelen we een aantal folders en boekjes en daarmee settelen we ons in het restaurant van het hotel. Hier eten we een kop soep en we bespreken het aanvalsplan voor de komende dagen. Op zondag en maandag willen we de hop-on-hop-off citytour doen en vandaag en dinsdag willen we op eigen gelegenheid de dag doorbrengen.

Als om 15.00 uur de kamer gereed is, gaan we naar boven. Onze kamer bevindt zich op de 9e verdieping. Daar schrikken we enorm van het bed: het is beslist niet groter dan 1.20 x 1.80! Dat gaat niet goed. Peter heeft met zijn lengte echt een groter bed nodig en daarnaast is dit ook niet wat we hadden geboekt. We gaan daarom terug naar de receptie om een andere kamer te regelen. Helaas zijn er niet veel kamers meer beschikbaar en het enige alternatief is een rokerskamer met een queen-size bed. We besluiten om die kamer te nemen, met de belofte dat we morgen een niet-rokenkamer zullen krijgen met 2 bedden.

Onze koffers worden naar boven gebracht en als we ons hebben opgefrist gaan we eropuit om de stad te bekijken. Eerst regelen we bij de conciërge de citytour voor morgen en overmorgen en dan gaan we te voet naar Central Park. Het is een flinke wandeling, hoewel het op de kaart maar een paar straten zijn. We lopen door het park, met verwondering kijkend naar alle wolkenkrabbers om het park heen. We pauzeren even bij het Boat House, een restaurantje midden in het park, en lopen daarna naar Belvedere Castle en de Shakespeare Tuinen.

De indrukken van de stad en de immense drukte maakt dat we ons allebei niet echt op ons gemak voelen. Vooral Jacqueline voelt zich miserabel en doodongelukkig. Het huilen staat nader dan het lachen. Als er iemand een vliegticket naar huis zou hebben aangeboden, zou ze meteen zijn gegaan! Het is ons niet helemaal vreemd, want deze ervaring hadden we ook in Las Vegas. De drukte en de grote gebouwen zijn overweldigend en daaraan zijn wij niet gewend. Toch weten we dat dit slechts een kwestie is van wennen, en we gaan dan ook vol goede moed verder.

Als we zijn uitgekeken in het park, lopen we via 5th Avenue richting het hotel. We lopen langs de Trump Tower en langs de Cathedral of Saint Patrick, tussen de hoge wolkenkrabbers. Uiteraard kijken we ook even in de kerk, die een serene rust uitstraalt midden in de drukke straat. Ook winkelen we nog even en we nemen een kijkje in de NBA store, waar alleen artikelen en sportkleding worden verkocht uit de basketball league. Daarna wandelen we verder via 49th street, en hier zien we allemaal grote trailers geparkeerd staan. Navraag bij een serveerster die toevallig even een sigaretje rookt op straat leert ons dat ze om de hoek bezig zijn met het opnemen van een film. En inderdaad, we kunnen op een afstand een filmcrew aan het werk zien. Welke beroemdheid zou hier aan het werk zijn? We zoeken het niet verder uit en lopen verder naar het hotel. Bij het passeren van Park Avenue kijken we nog even met verbazing naar het enorme gebouw dat dwars over de brede straat is gebouwd, en waar de auto’s gewoon onderdoor rijden via aangelegde bochtige tunnels. Dit kan alleen maar hier! Eenmaal terug in het hotel zijn we behoorlijk moe, want we hebben maar liefst 3½ uur gewandeld. We dineren in het restaurant van het hotel en we gaan daarna op tijd naar bed om goed uitgerust te zijn voor de volgende dagen in New York. Of dat uitrusten ook zal lukken, moeten we nog maar afwachten, want in onze kamer op de 9e verdieping zitten we vlakbij de enorme ventilatorwielen van de airconditioning van het hotel en die maakt een enorm kabaal.


Dag 23: Zondag 29 juni

Gelukkig hebben we toch nog een beetje geslapen. Het was niet geweldig, maar we waren moe genoeg om niet wakker te hoeven liggen van het lawaai. Ondanks dat we een queen-size bed hadden vannacht, was het bed naar onze maatstaven toch nog veel te klein. We staan vroeg op, want vandaag gaan we de stad bezichtigen met de bus. We willen de eerste bus nemen om 9 uur, maar voordat we weg kunnen, moeten we nog even naar de receptie om de andere hotelkamer te regelen. Gelukkig kunnen we onze koffers meteen naar onze nieuwe hotelkamer brengen op de 26e verdieping. Het lawaai is hier gelukkig ook een stuk minder!

We slaan het ontbijt over en lopen de hoek om naar Hotel Astoria, waar een bushalte is van de tour die we hebben gereserveerd. Het is bijna 9 uur, maar je kunt niet echt merken dat het zondag is. Er is al aardig wat verkeer op de been en ook op de trottoirs moet je al uitkijken dat je niet omver gelopen wordt. Voor het Astoria hotel wisselen we onze vouchers om voor kaartjes die 2 dagen geldig zijn en na een paar minuten komt de eerste bus al. De tickets geven recht op 4 verschillende tours: de downtown loop (groene route), de uptown loop (paarse route), de Brooklyn loop (rode route) en de Nighttour (oranje route). Bij het Astoria hotel stopt alleen de downtown loop en we besluiten om die tour vandaag helemaal uit te rijden.

We blijven 1½ uur zitten en de bus voert ons via Central Park en Broadway langs Times Square, langs het Empire State Building naar de zuidkant van Manhattan. We passeren het Flatiron Building, de allereerste wolkenkrabber van New York. Dit is gebouwd op een y splitsing en heeft de vorm van een driekhoek. Het gebouw is werkelijk prachtig, nog mooier dan in alle films waarin we het hebben kunnen bewonderen. Dan rijden we door Greenwich Village, Soho en Little Italy, terwijl we de eerste verschijnselen zien van de gay-parade die vandaag door de stad zal trekken. We passeren de mooie gerechtsgebouwen en zien op een afstand Ground Zero. We kijken onze ogen uit! Omdat we boven in een open dubbeldekker bus zitten, kunnen we alle gebouwen en stadsgedeelten goed bekijken. Prachtig!

Bij Battery Park stappen we uit. Vanaf hier kun je een boottour maken, via Statue of Liberty naar Ellis Island. We kopen kaartjes en we kunnen meteen aan boord. De boot voert ons al snel de haven uit, en we hebben een prachtig uitzicht op de skyline van Manhattan. Heel mooi! Daarna varen we om vrijheidsbeeld heen en we maken vanaf de boot prachtige foto’s van dit markante beeld. Bij het standbeeld kun je de boot verlaten, maar dat doen we niet. Je mag alleen een rondje lopen om het standbeeld heen, maar je kunt tegenwoordig niet meer naar boven vanwege de aangescherpte veiligheidseizen na de terroristische aanslagen op 9 september 2001. De volgende stop is Ellis Island en hier stappen we wel uit.

Ellis Island is het eiland dat is aangelegd om de grote stroom immigranten die naar New York kwam tussen 1892 en 1954 te inspecteren. Iedereen kwam binnen via dit eilend en hier werd besloten of een passagier mocht blijven of dat hij terug moest. Elke immigrant werd onderworpen aan interviews en gezondheidstesten. Via dit eiland kwamen maar liefst 12 miljoen immigranten binnen in de Verenigde Staten. Het eiland is nu gerestaureerd en doet dienst als een historisch museum. We kijken rond in het gebouw, waar de foto’s en vele attributen een overzicht geven van de historie. Ook krijgen we zo een goed beeld hoe het er hier aan toe ging. Het gebouw is schitterend!

Buiten is een park aangelegd met een gedenkmuur, waar vele immigranten die via Ellis Island zijn binnengekomen worden gehonoreerd. Via een computer kun je opzoeken wie er allemaal genoemd worden en daar wordt ook aangegeven in welke sectie van de enorme muur je de naam kunt vinden. We kijken voor de grap ook even of onze namen voorkomen, en tot onze verbazing vinden we een relatie naar de meisjesnaam van Jacqueline: “The Maschino Family”. Dat is geweldig!

Het gebouw beschikt ook over een informatiecentrum, waar je voor een klein bedrag een half uur toegang krijgt tot de enorme database van Ellis Island om familie en voorouders op te zoeken. Je kunt dan precies terugvinden wanneer ze aan land gekomen zijn, met welk schip van waar ze vandaan zijn gekomen. Ook kun je kopieën zien van de originele passagierslijsten en scheefsmanifesten. Omdat we de Maschino Family hebben gevonden op de gedenkmuur, besluiten we in de database nog even verder te zoeken. We vinden inderdaad nog aanvullende informatie en het lijkt erop dat dit ook daadwerkelijk familie is. Het gaat om een gezin van 3 personen, vader, moeder en zoon en ze komen uit Frankrijk, en daar komt ook de opa van Jacqueline vandaan. Ze zijn in Amerika aangekomen in 1923. We slaan de informatie op, maar uiteindelijk blijkt dat het maar liefst $25 kost per pagina om deze informatie te printen als een soort oorkonde en daar maken we geen gebruik van. Het was wel een hele leuke ervaring!

Na deze ontdekkingsreis nemen we de boot terug naar het vasteland van New York City. We lopen vanuit Battery Park naar Ground Zero en onderweg komen we langs een kerkje waar alle hulpverleners worden herdacht die zijn omgekomen bij de aanslagen. Ground Zero is heel indrukwekkend. Het is er heel druk en de mensen die er zijn zijn zichtbaar aangeslagen. Heel emotioneel! Ook de gebouwen eromheen vertonen nog veel littekens van de aanslagen. Deze week is de metro die onder het World Trade Center loopt pas weer volledig hersteld en sinds een paar dagen werkt hij weer. In de diepe kuil kun je precies zien hoe diep het gebouw de grond in ging en je ziet de metro 2 verdiepingen onder grond gewoon lopen!

Na Ground Zero lopen we naar City Hall Park, een oud parkje vlakbij het gemeentehuis, waar nog originele gaslampen branden. Heel nostalgisch! Aan de overkant van dit park ligt een groot electronica warenhuis en hier gaan we kijken of we de digitale fotocamera van Fuji die we graag willen hebben te verkrijgen is voor een gunstige prijs. Het warenhuis is enorm, we kijken onze ogen uit! We vinden de camera wel, maar de verkoper wil hem ons niet verkopen omdat het het laatste exemplaar is.

Het is inmiddels dan al ver in de middag en we de bus terug naar Midtown Manhattan. De tour voert ons langs South Street Seaport en langs het gebouw van de Verenigde Naties, via Central Park naar de thuishaven van Gray Line, de organisator van de bustour. Hier stappen we uit en we lopen op weg naar de beroemde Joodse Electronicawinkel B&H, om opnieuw te kijken voor de digitale fotocamera. Onderweg komen we nog een heleboel kleine winkels tegen waar ze fotocamera’s verkopen, en op verschillende plekken verkopen ze ook het model waarnaar we op zoek zijn. De prijzen zijn echter niet veel gunstiger dan in Europa. Uiteindelijk zijn we zoveel tijd kwijt met het shoppen in de kleine winkeltjes op 8th Avenue, dat we te laat zijn om voor sluitingstijd nog naar B&H te lopen. Dat moet dan maar morgen! In plaats daarvan gaan we lekker eten bij Houlihan’s (wel erg duur!) en we lopen nog even over Times Square, langs alle souvenirwinkeltjes. Om ongeveer 19.00 uur stappen we bij het gebouw van Gray Line op de Night Tour. De naam zegt het eigenlijk al: deze tour geeft ons bij avondlicht een impressie van de stad en voert ook door Brooklyn via de Brooklyn Bridge. Je kunt niet steeds uitstappen en weer opstappen.

De tour begint op 8th Avenue en gaat via Times Square, over Broadway naar Greenwich Village en Chinatown. Onderweg passeren we opnieuw de filmset en we zien een crew aan het werk. Vanuit de dubbeldekker bus kunnen we een mooi plaatje ervan schieten. Ook het aanzicht van Times Square is prachtig. Bij het invallen van de avond, als het langzaam donker wordt, is de verlichting van de gebouwen en alle overweldigende reclame prachtig! We kijken onze ogen uit. In Chinatown zien we de Brooklyn Bridge al liggen, waar we zo dadelijk overheen zullen rijden. De aanblik van de brug met op de achtergrond de ondergaande zon is echt prachtig. De rit over de brug is werkelijk angstaanjagend! De brug bestaat uit 2 verdiepingen we rijden over de bovenste verdieping, op de meest rechtse baan. Omdat we boven in de dubbeldekker bus zitten, lijkt de afstand tot het water waar we overheen rijden enorm, maar tegelijkertijd ook weer heel dichtbij........... Jacqueline ziet akelijk bleek! Aan de overkant van de brug maken we een rondje door Brooklyn en we hebben een prachtig uitzicht op de skyline van Manhattan. Daarna rijden we weer terug over de Brooklyn Bridge naar Midtown Manhattan en aangekomen op de thuishaven van Gray Line stappen we uit.

Het is inmiddels helemaal donker en we genieten nog even van de prachtige aanblik van Broadway en Times Square. Al die reclame schittert overal bovenuit en de mensenmassa die hier rondloopt is enorm! Zo overweldigend! Om 21.30 uur beginnen we aan de wandeling terug naar ons hotel, waar we om 22.00 uur aankomen. We zijn doodmoe van alle indrukken vandaag en we gaan snel onder de wol!


Dag 24: Maandag 30 juni

We hebben nu lekker geslapen en we worden lekker uitgerust wakker. Wel staan we opnieuw weer vroeg op, want we willen zo min mogelijk tijd verliezen. Als we zijn aangekleed gaan we ontbijten in de Deli aan de overkant van de straat. Dat smaakt best goed! Daarna gaan we snel even naar de drankhandel ernaast om voor Karel de beloofde fles Orange Twist Wodka te halen en die brengen we alvast naar onze hotelkamer. Daarna gaan we weer op pad naar het Astoria Hotel voor de bustour.

Dachten we gisteren dat het druk was op de weg, vandaag is het helemaal niet te beschrijven. De trottoirs zien zwart van de mensen, en bij het oversteken moet je uitkijken dat je niet ondersteboven wordt gelopen door de New Yorkse yuppen in hun saaie kostums of mantelpakjes met daaronder de beroemde sneakers. Het verkeer is idioot druk, niet te beschrijven gewoon! Dit hebben we nog nooit meegemaakt. De maandagochtendspits is een bezienswaardigheid op zich!

Bij het A