Voorwoord
In oktober 2002 terug in de States. Een jaar na de aanslagen van 11
september. Wat gebeurt er met een stad en haar inwoners als zoiets
je overkomt? En zal je daar als buitenstaander wat van merken als je
daar bent. Formeel is het land in oorlog. Een wereldwijde oorlog
tegen het terrorisme. In Amerika geldt op dit moment ´code orange`,
de op één na hoogste risicofase wat betreft de kans op een aanslag.
De Taliban in Afghanistan is inmiddels weggevaagd en daarmee een
groot gedeelte van Al Qaeda en het vizier is gericht op de ´axes of
evil`in het algemeen en Irak in het bijzonder. Amerika is diep
geraakt en dat merkt de hele wereld. If you´re
not with us [Amerika] you´re with the terrorists!! Geldt vanaf nu.
Vier dagen New York en twee dagen Chicago zullen laten zien
of en hoe Amerika veranderd is. In de loop van de reis kreeg ik iets
met namen en daarom besloot ik om de hoofdstukjes letterlijk namen
mee te geven en zo de reis te beschrijven van New York naar
Chicago.
Echte schrijvers beginnen hun boek met een voorwoord waarin ze
iedereen bedanken die hen heeft geholpen met het schrijven van hun
boek.
Nou pretendeer ik niet dat in mij een groot schrijver schuilt maar
zo´n dankwoord is hier wel op zijn plaats. Die gaat natuurlijk in de
eerste plaats uit naar mijn broertje. Sinds mijn liefde voor dit
land is opgebloeid heeft hij mij geholpen om al veel van mijn dromen
waar te maken. Verschillende trips van mij en de rest van ons gezin
kregen het label ´sponsored by Ralph Toll`mee. Dan weer in de vorm
van een gratis ticket voor Yoshi of voor mij, dan weer voor gratis
kost en inwoning in Redwood City. Ook deze trip was alleen mogelijk
dankzij het feit dat ik zijn Flying Dutchman rekening mocht
plunderen. Thanks for all of that little brother. Ooit hoop ik het
nog eens goed te maken, als heel piepklein beginnetje draag ik het
eerste hoofdstukje op aan jou. Om nog even in schrijverstijl te
blijven, natuurlijk dank ik ook Petra die het toch altijd weer goed
vindt dat ik onze centjes hieraan uitgeef en natuurlijk mijn ouders
die me een hoop zakgeld meegaven, THANKS EVERYBODY!!!!!
Ralph Toll
zaterdagochtend
Onderweg naar New York en Chicago, eindelijk. Lekker weinig
meegenomen, geen gezeul met zware koffers. Een rugzak en een klein
koffertje, that’s all. Muziek mee? Natuurlijk, zeker om de lange
treinreis naar Chicago te overbruggen. Van Morrison, Mark Knopfler
en Bruce Springsteen gaan mee. Boeken; Max & the city van Max
Westerman en Cannery Row van John Steinbeck, America here we come.
Het is ruim drie jaar geleden sinds mijn laatste bezoek aan Amerika
en wat er niet allemaal kan gebeuren in drie jaar. Het mooiste
natuurlijk de geboorte van Liam, met hem is ons gezin compleet ( ik
mis ze nu al), daarnaast een andere baan en het overlijden van opa
Koek.
Is Amerika veranderd? Wat denk je? Naast het feit dat Ralph er niet
meer woont en ze in George W. Bush een nieuwe president hebben zal
er voor altijd een Amerika zijn van ‘before and after’. De datum
voor altijd in ons geheugen gegrift evenals de beelden van die dag.
11 september 2001. De dag dat God uitsliep en even niet oplette. Je
kunt er niet omheen. Probeer maar eens naar Amerika te gaan zonder
erop te letten of er iets is veranderd op het gebied van veiligheid.
Tot nu toe is er weinig van te merken, Of het moet de
veiligheidsagent zijn die voor het vertrek bij het gereedstaande
toestel stond. Ik zag hem bezig vanuit de boarding lounge, iedereen
die nog even het vliegtuig in wilde (een schoonmaker of monteur)
werd voor het naar binnen gaan gefouilleerd. Later zag ik een paar
man naar buiten komen na waarschijnlijk een laatste
veiligheidscontrole maar dat was het wel. Tot nu toe dan want we
zijn nog niet in de Big Apple. Ik ga er in ieder geval vanuit, en
hoop het ook een beetje, dat de douane op JFK niet echt is
veranderd. Het zal mij benieuwen hoe er nu weer zal worden gesnauwd
en gegrauwd naar die stomme Europeanen.
Mickey Mantle
Zaterdagmiddag
Mickey Mantle (The Commerce Comet, The Switcher,
The Mick) was ´a real American hero` een held in New York en een
legende in de rest van de States. Deze honkballer speelde 18
jaar voor de New York Yankees (van 1951 t/m 1968). Het was de tijd
van Yogi Berra en ´Joltin`Joe DiMaggio. Hij speelde 2401
wedstrijden, was 3 jaar MVP (most valuable player). Hij speelde in
12 world series en won er 7. Hij sloeg in die World Series 18 home
runs. In zijn carrière sloeg hij in totaal zo´n 554 home runs.
Niemand sloeg verder dan Mickey. In het Guinness book of world
records staat hij vermeld, 2 keer zelfs. De verste home run ooit
gemeten sloeg hij op 17 april 1953 in het Griffith Stadium (565 feet).
Op 10 september 1960 sloeg hij in het Detroit Tigers Stadium nog
verder. Na berekeningen achteraf kwam men op 643 feet. In Amerika
eert men zijn helden, ze worden gekoesterd als familiejuwelen. Ook
Mickey is men in New York nog niet vergeten. Aan de rand van Central
Park ligt een sportsbar die zijn naam draagt en waar zijn legende
levend wordt gehouden.
Ze kwamen samen de bar binnen, een man en een vrouw. Hij in jeans en
T-shirt en zij was klein van stuk mager, brilletje op en zeer
truttig gekleed. Ik was ’s middags geland en had er drie uur over
gedaan om de stad in te komen. Eerst een uur lang bij de
paspoortcontrole, daarna met de bus naar Grand Central Terminal en
van daar lopend naar mijn hotel op de 71ste straat, Alvast sfeer
proeven. Het was echter iets verder naar het hotel dan ik gedacht
had maar de stad maakte alles goed. What a city. Ik had me
voorgenomen de eerste avond in New York door te brengen in een
sportsbar om het honkbal te volgen. De world series begonnen tussen
de Anaheim Angels en de San Francisco Giants. In mijn reisgids stond
een bar op Central Park South genaamd Mickey Mantle dus dat leek me
de beste plaats om naar het honkbal te kijken.
De taxichauffeur was verkleed als Osama Bin Laden, dat terwijl het
toch zeker nog twee weken zou duren tot Halloween. Het was grappig
en een beetje beangstigend tegelijk. Hij zette me af op Columbus
Circle en het laatste stukje naar Mickey Mantles gingen te voet.
Terwijl ik daar als een soort Norm uit Cheers een beetje verveeld
aan de bar hing zag ik de man en de vrouw met elkaar overleggen en
ze kwamen naast mij aan de bar zitten. Zij naast mij en hij aan de
andere kant. Het zou nog zeker een uur duren voordat het baseball
zou beginnen en ik begon me eigenlijk een beetje te vervelen maar
dat was meteen voorbij. Ze praatten over van alles en nog wat en
natuurlijk voornamelijk over honkbal. En dan op de manier zoals
alleen Amerikanen dat kunnen. De slaggemiddelden vliegen je om je
oren. Alles wordt bij hun omgezet in cijfers.
Ik vind het wel grappig maar het maakt het wel moeilijk om je echt
in het spelletje te verdiepen. Dan moet je toch echt in de USA today
de boxscores bij houden. Maar het werd pas echt leuk toen ze wat te
eten bestelden. Natuurlijk is het een cliché om te zeggen dat
Amerikanen flinke eters zijn maar zij sloeg werkelijk alles. Wat hij
bestelde weet ik niet meer maar zij wou de tuna sandwich. Ze kreeg
een bord voor haar neus geschoven wat zo vol lag dat ze er
nauwelijks overheen kon kijken. ‘Dat wil ik zien’, dacht ik bij
mezelf. Maar het ging op, en hoe. Het was een portie groot genoeg
voor een vrachtwagenchauffeur en zo at ze ook, als een trucker met
grote honger. Mond open tijdens het kauwen en ondertussen druk door
praten. De tuna sandwich was binnen vijf minuten weggewerkt en de
halve liter cola kwam er nog achteraan.
Ze gingen halverwege de wedstrijd weg mij achterlatend met in ieder
geval één zekerheid; ik was weer terug in de States.
Van Morrison
zondagochtend
“Wouldn’t it be great if it was like this all the
time?” Zo eindigt het liedje Coney Island van Van Morrison.
Het zal best maar dan moet je er niet op 20 oktober komen want dan
is alles gesloten voor de winter. Jammer want het zal hier best
gezellig zijn om in de zomer lekker te flaneren over de boardwalk en
de pier.
Natuurlijk zingt Van Morrison niet over Coney Island New York maar
over Coney Island in Ierland. Coney Island in Ierland ligt in het
noord westen bij Rosses Point. Volgens de overlevering zou de Ier
Peter O´Connor deze naam gegeven hebben aan het zuidpuntje van New
York Island. Deze Ier voer zo´n 200 jaar geleden een soort van
lijndienst tussen zijn thuisbasis Sligo, vlakbij Coney Island in
Ierland, en New York. Anderen houden het erop dat het komt van het
Nederlandse konijnen-eiland, simpelweg omdat er veel konijnen
rondliepen in de tijd dat de Hollanders er leefden.
Ik vind het eerste verhaal eigenlijk wel mooier vooral ook omdat dat
liedje van ´Van The Man`net zo goed op dit plekje zou kunnen slaan:
´I look at the side of your face
As the sunlight comes streaming through the
window
In the autumn sunshine
And all in all the time walked going to Coney
Island
I´m thinking
Wouldn´t it be great if it was like this all the
time`
Op deze zondag is het alleen bevolkt door wat joggers en vissers.
Een oase van rust op nog geen half uurtje met de subway van het
gekkenhuis Manhattan. Geen corndogs geen reuzenrad en geen
rollercoaster. Ze staan stil en verlaten achter de hekken van het
amusementspark. Ach wat maakt het uit, lekker wandelen langs de
oceaan en genieten van het geluid van de golven.
Een uurtje, maar dan wil ik weer terug, terug naar de herrie en de
drukte. Eerst met de ferry heen en weer naar Staten Island. Goeie
tip: je hebt een fantastisch uitzicht op de skyline, Statue of
Liberty en New Jersey, je hoeft niet in de rij te staan en het
allerbelangrijkste ‘It´s free’. Het kost je geen cent. Wat de
skyline betreft, ik mis ze: de Twin Towers. Ze waren lelijk die twee
torens, maar ik mis ze. Terug in Battery Park lekker wandelen door
lower Manhattan en proberen om Ground Zero te vermijden, daar ben ik
niet voor in de stemming vandaag. Hoewel ik het niet helemaal kon
vermijden. Per slot van rekening is het vlakbij en loop je je toch
de hele tijd af te vragen hoe het geweest moet zijn hier op die dag.
Nee, vandaag is het een fantastische dag om te wandelen op Brooklyn
Bridge. Lopend op de brug en genietend van het weer en het uitzicht
komt Van Morrison weer terug in mijn hoofd; “Wouldn’t it be great
if it was like this all the time?”.
Peter Stuyvesant
zondagmiddag
Als hij nog geleefd had en je zou hem meenemen naar Times Square zou
hij zich te pletter schrikken.
Peter Stuyvesant, gouverneur namens de VOC in Manhattan, was een
gelovig man, hij wilde orde en rust in de stad. Dat lukte toen al
niet echt maar vandaag de dag is het in het voormalig Nieuw
Amsterdam een waar pandemonium. En het mooiste kun je dat zien op
Times Square. Op het kruispunt van Broadway en Seventh Avenue is het
druk in de overtreffende trap. Niet alleen met verkeer maar ook en
vooral met mensen. En al die mensen eten, drinken, kopen en hebben
haast, veel haast. Ik probeer het geheel in me op te nemen maar het
is teveel. Ook al is het niet de eerste keer dat ik hier ben is het
toch weer iets ongeloofelijks om te zien.
Met de subway van Brooklyn Bridge naar 42nd street/Times
Square station vanwaar je in een keer op straat word gespuugd. Vier,
vijf levensgrote televisieschermen hangen aan de wolkenkrabbers met
nieuws, sport en van alles en nog wat. De neonreclames zijn XXL. De
beurscijfers rollen onder de schermen door en alles schreeuwt om
aandacht. En als je het die aandacht geeft krijg je problemen op de
grond. Blijf je stilstaan om iets te volgen op de schermen botsen er
meteen vier mensen tegen je op. Niet stoppen, doorgaan snel iets
kopen en doorgaan. Voor het autoverkeer geldt dezelfde regel. Oké,
we stoppen bij rood anders wordt het een zooitje maar zodra het
groen wordt gaan we vijf rijen dik weer verder. En aarzel geen
seconde want dat duurt te lang en dan wordt er flink getoeterd. Op
Sixt Avenue is het daarentegen weer rustig, wat de auto´s betreft
dan. Ongelooflijk, een zesbaans weg afgezet i.v.m. een markt. Albert
Cuyp in hartje Manhattan. Als ik dan in één van de zijstraten ook
nog op een processie stuit van Hispanics die bidden ter behoud van
hun kerk zie ik dat de middag al weer avond is geworden. Iets wat
mijn voeten al veel eerder door hadden. Moe maar voldaan weer
neergestreken bij Mickey Mantles. Chicken Wings
en honkbal. Wouldn´t it be great…..
Police Officer Ramon Suarez
maandag
Als je vanuit het World Financial District langs de Hudson Rivier
loopt richting Battery Park kom je langs een monument ter
nagedachtenis van alle New Yorkse police officers die omgekomen zijn
tijdens hun werk. Het lijkt een beetje op The Wall in Washington,
een muur van zwart marmer met de namen en datum van overlijden erin
gegraveerd. Het gaat terug tot het begin van de vorige eeuw. Aan de
rechterkant zijn ze bovenaan overnieuw begonnen, Ruim dertig namen
staan daar achter elkaar. Als laatste staat P.O. Ramon Suarez. De
datum van overlijden van deze ruim dertig vers ingegraveerde namen
is hetzelfde; 9-11-2001.
9-11-2001, Dat is de Amerikaanse manier van het weergeven van 11
september, en ik heb gemerkt dat het hier in New York een begrip is
geworden Er was een tijd voor ´nine eleven` en een tijd na ´nine
eleven`. Voordat ik deze reis aanving heb ik er vaak aan moeten
denken, ga ik naar Ground Zero en hoe zou het daar zijn? Gisteren
was ik niet in de stemming en eigenlijk had ik voor vandaag ook wat
anders gepland. Ik had het thuis al helemaal uitgedokterd. Een
rondleiding op Wall Street, dat leek me wel wat. Mooi niet dus.
Vanwege de aanslagen is ook hier de beveiliging toegenomen en worden
er geen rondleidingen meer gegeven. Daar waar voorheen de rijen met
toeristen stonden staan nu detectie-poortjes en beveiligingsmensen.
Demonstreren mag nog wel. En natuurlijk viel ik weer met mijn kont
in de boter. Een demonstratie tegen de oneerlijke verdeling van de
rijkdom in de wereld en waar kan je dat beter doen dan op de trappen
van Federal Hall tegenover de NY Stock Exchance.
Dus dan toch maar naar Ground Zero. Het doet een beetje wezenloos
aan. Een grote bouwput met daaromheen hekken bedekt met groen zeil..
Af en toe kun je door het hek heenkijken en zie je de bedrijvigheid
in de put. Een macaber schouwspel. Het enige wat je kan doen is
erlangs lopen en terugdenken aan die dag, waar je was, wanneer en
hoe je het hoorde en de televisiebeelden die steeds maar terug
kwamen. Ik wil er weg, lekker wandelen in Battery Park en weer aan
leuke dingen denken. Nog even in Federall Hall naar binnen geweest
maar dat viel een beetje tegen. Ook mijn bezoekje aan Fraunces
Tavern valt in het water. Niet open op maandag. En opeens denk ik
bij mezelf, stoppen nu, lekker ergens een pizza happen en de rest
van de dag niet meer rennen van het één naar het ander. Ik wil nog
zoveel zien, ik wil nog naar Harlem, het Guggenheim, New Jersey noem
maar op. Nou kan ik proberen om dat in één middag te proppen of ik
kan me voornemen om er nog eens een keer voor terug te komen. Ik
kies voor het laatste en mijn voeten springen een gat in de
lucht.
Lauren
woensdagochtend
Lauren is een klein meisje uit Winsconsin. Een heel klein meisje, ze
is afgelopen donderdag geboren en haar opa en oma kunnen niet
wachten om haar te knuffelen. Maar zo gemakkelijk ligt het niet
altijd in dit onmetelijke land. Opa en oma wonen in New Jersey,
zo’n tweeduizend kilometer bij Lauren en haar zusjes vandaan. Even
koffie drinken bij oma op zondag ochtend is er niet bij zal ik maar
zeggen. Ik raakte met ze aan de praat in de dining car van de ‘Three
Rivers’. De trein van New York naar Chicago Het was vijf uur in de
ochtend en een donker Indiana vloog aan ons voorbij. “Waarom met de
trein?” vroeg ik ze. Een vliegtuig is toch een veel beter
alternatief. Zij keek hem aan en hij schudde met zijn hoofd “Uh, uh,
no more flying for me man.” Ik hoefde niet eens meer te vragen
waarom niet. “Hij was al niet echt dol op vliegen voor elf september
maar nu krijg je hem voor geen goud meer in een vliegtuig” zei ze,
“hoewel hij donderdag bijna zover was om toch te gaan vliegen.” Weer
nine eleven dus.
Naast mij zit een meisje uit Montana met een zus in Dallas, ook zo’n
2000 kilometer uit elkaar. Als je met de trein reist besef je pas
goed hoe onmetelijk groot dit land eigenlijk is. We zijn
gisterenmiddag rond 1 uur vertrokken van Pennsylvania station New
York. In Philadelphia overgegaan van elektriciteit naar diesel en
headin´ west. Ik heb het gevoel alsof ik in mijn eigen favoriete
computergame ben beland. Ze vervoeren niet alleen passagiers maar
ook vracht en post. Af en toe maken we een stop om wagons aan en af
te koppelen en in Pennsylvania stapt er een Amish familie op de
trein. Hoewel de stoelen ruim bemeten en comfortabel zijn, slaap ik
bijna niet.
Ik wil niks missen. ’s Avonds laat rijden we door Youngstown. Een
industriestad in noord-oost Ohio en Bruce Springsteen zingt mee;
Here in northeast Ohio back in eighteen-o-three
James and Dan Heaton found the ore that was
linin’ in Yellow Creek
They built a blast furnace here along the shore
And they made the cannonballs that helped the
union win the war
Here in Youngstown
Here in Youngstown
My sweet Jenny I’m sinkin’ down
Here darlin’ in Youngstown
Een ideale manier van reizen. Achterover liggend in mijn stoel zie
ik Pennsylvania, Ohio en Indiana aan mijn voorbijglijden. Jammer dat
je er niet uit kan om eens rond te kijken in een van die hele kleine
dorpjes op het platteland. Langzamerhand wordt het licht en komt
Chicago in zicht. Als we rond een uur of half tien in Chicago
aankomen hebben we zo ongeveer zo´n negentien uur in de trein
gezeten terwijl we pas éénderde van de afstand van coast to coast
hebben overbrugd. Wow, wat een land.
Mrs. O`Leary
woensdagmiddag
Late one night, when we were all in bed,
Mrs. O`Leary lit a lantern in the shed.
Her cow kicked it over,
Then winked her eye and said,
“There´ll be a hot time in the old town tonight!”
(populair liedje over the Great Chicago Fire)
Het is ongeveer negen uur ´s avonds. 8 oktober 1871 als in of in de
buurt van het huisje van de O`Learys in het centrum van Chicago, er
brand uitbreekt. Een brand met catastrofale gevolgen. Het centrum
van de stad brandde, zeker omdat in die tijd nog alles van hout was,
als een fakkel. Een brand die voortduurt totdat het op dinsdagmorgen
gaat regenen en de vlammen langzaam doofden. De ramp is dan al niet
meer te overzien. Het aantal doden wordt geschat op twee tot
driehonderd, eigenlijk nog verbazingwekkend laag als je bekijkt wat
er van de stad is overgebleven na wat “the Great Chicago Fire”
genoemd wordt. Het centrum ligt helemaal plat. Het enige wat nog
staat is de Water Tower.
Volgens de overlevering zou de brand ontstaan zijn doordat de koe
van Mrs. O’ Leary een lantaarn om schopte, dit wordt echter door
verschillende historici tegengesproken. Feit is dat het hele centrum
weer opnieuw moest worden opgebouwd en dat hebben ze naar mijn
bescheiden mening mooi gedaan.
Chicago is een mooie stad. Als je langs Lake Michigan loopt dan
heeft het iets weg van Cannes, links de boulevard (hier natuurlijk
een zesbaans weg) en rechts het water. Alleen de palmen ontbreken
hier. Nog geen vijf minuten van het centrum sta je op het strand,
uitkijkend over Lake Michigan. Oktober is niet de beste tijd om hier
te zijn want het weer is naatje maar zowel in de zomer als in de
winter moet het hier fantastisch zijn.
Het Best Western hotel waar ik vanmorgen heb ingechecked is een
verademing in vergelijking met het spartaanse onderkomen van New
York. Eigenlijk kan ik wel wat slaap gebruiken maar ik heb maar twee
dagen, dus zonde van de tijd.
Begonnen met een wandeling over Michigan Avenue ´the magnificent
mile` anderhalve kilometer winkelstraat met mooie, beetje chique
winkels en shoppingmalls. Eigenlijk heb ik maar anderhalve dag om
wat van deze stad te zien en besef dat dat veel te kort is (mooie
smoes om nog eens terug te gaan). Chicago is echt een kijkstad,
mooie gebouwen, parken en stranden, heel apart. `s Avonds naar de
Navy Pier. Een soort pier 39 op Fishermans Wharf in San Francisco
maar dan overdekt. Leuke winkeltjes met vooral veel toeristen
koopwaar. In deze tijd van het jaar in Halloween sfeer,en natuurlijk
een vreetschuur waar ik heerlijk Chinese junk food naar binnen werk.
Moe maar voldaan ga ik terug naar mijn hotelkamer waar ik voor de tv
plof want ook op deze reis is er weer groot nieuws. Was het in `97
Paula Jones en op onze reis in 1999 de dood van John F Kennedy
junior, deze keer is het de sniper die de omgeving van Washington
onveilig maakt. Het hele land zit vol met wapentuig en dan vinden ze
het gek als er eens een keer iemand doordraait en gekke dingen doet
met zo´n ding. Rare jongens die Amerikanen.
Hooters
donderdagavond
Zoals ik het vorige hoofdstuk afsloot, zo kan ik dit laatste
hoofdstuk weer beginnen. Rare jongens die Amerikanen. Vaak zo
conservatief als de pest en dan toch zoiets als Hooters wat hier een
groot succes is. Hooters is een restaurantketen dat gespecialiseerd
is in chicken wings maar daarvoor kan je ook naar KFT gaan of andere
restaurants. Nee bij Hooters gaat het ook om iets anders, ik denk
dat iedereen wel weet wat hooters zijn en hoewel er achterop de menu
kaart wordt uitgelegd hoe men aan die naam komt zie je bij
binnenkomst het ware verhaal. Begrijp het niet verkeerd, het blijft
tenslotte Amerika, het gaat nergens over de schreef. Het blijft bij
serveersters in strakke t-shirts met inderdaad grote ….. en wat
dubbelzinnige teksten op de menu kaart. Als je de kans krijgt moet
je er echt eens heen gaan. Voor mij was het een mooie afsluiting van
deze trip.
Ik zag vandaag veel van Chicago, eigenlijk veel van wat ik wilde
zien. De fontein van Married with children, de Sears Tower, en de
Chicago River. Ik reed met ´the loop`door de stad. Zoals ik wel
vaker heb gezegd tegen mezelf, ook in deze stad kom ik hopelijk nog
eens terug.
Morgen vlieg ik weer terug naar Nederland. De reis was kort en hevig
maar hopelijk niet mijn laatste reis naar dit fantastische land.
Natuurlijk is Amerika, zeker op dit moment, niet van onbesproken
gedrag. Ze voeren een oorlog die onze oorlog niet is maar misschien
wel een beetje zou moeten zijn, ze doen dat op hun manier, lomp en
naïef . Hun regering is op dit moment zeker niet mijn regering. Maar
als ze het weer eens te bont maken met hun arrogante houding en
agressief gedrag denk dan ook eens terug aan die dinsdag in
september en probeer je te verplaatsen in wat er toen met Amerika
gebeurde. Naar mijn mening is er die dag iets veranderd in de geest
van de Amerikanen wat voor ons aan de andere kant van de oceaan erg
moeilijk te bevatten is.
Goodbye America, see
you next time.
