White Pocket(s)
Je loopt naar het noordelijke punt van de permit boundary area (daar waar je vanuit de Sand Wash de sandstone ridge zou opgaan) en vervolgens ga je hier naar links door de wash een stukje te volgen. Zo kun je om de sandstone ridge heen lopen en blijf je buiten de permit area. Volg wel de coutour van de sandstone ridge en hou je oog op het zuiden gericht. Heel snel worden de noord en zuid teepees zichtbaar. Om daar te komen ben je ca. 3 mijl onderweg. (geen schaduw en wat heuvelachtig terrein). Vanaf de teepees is dan ca. 5 mijl cross country naar de butte met de naam White Pocket, die vanaf de teepees duidelijk zichtbaar is..

Fruitjoy
Deze optie is eigenlijk alleen reëel als je heel vroeg begint of als je blijft overnachten in een tentje bij White Pocket. Alleen al dat is aan te raden ivm met de lichtval (golden hour) die voor hele warme effecten zorgt. Ik zelf was er tegen de middag en ben rond een uur of 5 pm weer weggegaan.

Toegang via dirtroads
Er zijn 2 verschillende wegen (eigenlijk ook nog wel een derde, maar deze beschrijf ik niet omdat dit eigenlijk alleen maar diep zand is) , die beide beginnen vanaf House Rock Valley Road en bij de Poverty Flat Ranch samenkomen en vandaar voert een dirtroad (zie kaart) naar White Pocket.

De eerste route is via Lone Tree reservoir access point van South Coyote Buttes over Pawhole naar Poverty Flat. Dit is eigenlijk de weg naar het Pawhole access punt van South Coyote Buttes. Ga hiervoor links op ca. 16 mijl vanaf Hwy 89.. Na een paar honderd meter heb je Lonetree reservoir. Hier wordt de road behoorlijk ruiger en is high cleearance noodzakelijk. Het is dan ca 2,5 mijl naar Pawhole. De weg voert omhoog, maar is nog redelijk te navigeren. Voorbij Pawhole begint de ellende, diep zand en gestaag omhoog. Het is hier dat ik kwam vast te zitten. M’n eigen stomme fout want ik hield niet voldoende snelheid. Met een schep de banden vrijgraven en een spoor van dode takken gelegd. Afijn na ruim een half uurtje werken en proberen was ik vrij. Dat ik opgelucht was is niet zo moeilijk te begrijpen.

Grote Schelp
Maar daarmee was de kous nog niet af. Ik had al begrepen dat dit niet de beste weg was, maar wel de kortste, Het probleem dat zich hier verder nog voordoet zijn de soms zeer rotsige stukken in de weg waar je dus niet hard overheen kunt en dus ook niet moet doen, maar rijden in zand is snelheid houden en dan is er ineens een rotsige stuk en plotseling hard remmen in zand is iets dat je zeker niet moet doen. Gelukkig viel het allemaal mee, maar het korte stukje van Pawhole naar Poverty Flat heeft heel wat zweet gekost terwijl het maar ca 3,5 mijl is.
 

De beste optie
De andere weg naar Poverty Flat Ranch en gelijk ook de meest kansrijke is verder zuidelijk te gaan op House Rock Valley Road. Je bereikt dat punt na ca. 20 mijl vanaf Hwy 89; rechts zie je een corral. Hier begint links BLM 1017. Eenmaal op de weg is er een klein bord die inderdaad het wegnummer aangeeft. Na 3,1 mijl vlak na de sign corral valley opnieuw links BLM 1066 op. Ook hier slechts eenmaal een bordje met het wegnummer. Na 5,8 mijl op deze weg links houden zodat je 0,7 mijl verder bij de Poverty Flat ranch uitkomt. Die passeer je links en dan is er recht voor je een windmolen.

Red Wave
Rij daar naar toe en hou rechts aan. Een paar honderd meter verder is er een grote watertank links van de weg. Tot hier is het allemaal wel te doen, hoewel er wel wat zanderige stukken tussen zitten. Het blauwe stuk op de kaart staat ook werkelijk op de kaart. Ook dit stuk is nog wel te doen, wel voldoende snelheid houden. Het advies dat ik kreeg van de BLM rangers in het Paria ranger station was om tot hier te rijden en dan verder te lopen. Wel op dat moment waren de weg condities zodanig dat ik vertrouwen had om door te rijden. Er zit nog een korte steile zanderige heuvel in, maar die leverde toen geen problemen op. Het is ca 6 mijl van de Poverty Flat ranch naar White Pocket. Als je het blauwe stuk ook nog kunt rijd dan is het vandaar 4 mijl over de dirt road of ca. 3 mijl als je langs het hek loopt. Wees gewaarschuwd. Er zitten diepe, zeer zanderige stukken tussen. Voel je dat je vast komt te zitten, geef dan een heel klein rukje aan het stuur, dat wil vaak wel helpen.
Eenmaal aan het einde van de weg dan zie je een landschap die zich moeilijk laat beschrijven, maar een die zo uniek en bijzonder is dat het zeker een bezoek rechtvaardigt. Ik heb zelden zoiets moois gezien.

Wanneer:
Eigenlijk alleen het vroege voorjaar en het najaar. De zomermaanden zijn geen goede optie omdat het dan kurkdroog is en het zand bijna geen doorkomen aan is. De beste optie is dan na een fikse regenbui omdat het zand dan wat compacter en dus steviger is, maar er is dan wel weer veel meer kans op regen die wegen onbegaanbaar kan maken. Vraag altijd naar de laatste weersverwachting en de weg toestand. Heel belangrijk verlaag de bandenspanning (meer draagvlak op het zand) en houd voldoende snelheid. Probeer boven de 20 mijl/uur te blijven rijden op de zanderige stukken. Mocht je vast komen te zitten dan uitgraven en voorzichtig schakelen tussen voor en achteruit. De wagen begint te schokken en bij voldoende beweging een beetje gas bij. Loopt ie weer vast, gelijk gas los en anders hiep hiep hoera, we kunnen weer verder.