Eindelijk is het hoge woord eruit, Hillary heeft haar campagne opgeschort en zich achter Barack Obama geschaard. Ze heeft haar campagne dus nog niet definitief gestopt om nog te proberen wat van de schulden die ze heeft moeten maken via sponsors af te kunnen lossen. Ze zal waarschijnlijk ook wel bij Obama aankloppen voor wat geld maar bovenal voor een mooi baantje in zijn regering.

Natuurlijk wordt er veel gespeculeerd over het ‘dream ticket’ Obama-Clinton maar dat zit er waarschijnlijk toch niet in. Het zal wel de kansen voor Obama in november vergroten want ondanks zijn meerderheid aan gedelegeerden was het Clinton die in aantal de meeste stemmen heeft gekregen. Door haar als runningmate te kiezen kan hij misschien veel van die kiezers overhalen om op hem te stemmen. De kans is groot dat juist Clinton het misschien niet ziet zitten als vice president. Hoewel er in de loop van de tijd wel het een en ander is veranderd aan het ambt van vice president blijft het toch wel een ceremonieel baantje met de cynische omstandigheid dat je er alleen maar iets aan hebt als je baas onverwacht komt te overlijden. In de speech die ze hield om haar opgave bekend te maken had ze het opvallend vaak over de gezondheidszorg. Daar is waar haar hart ligt en dat is waarschijnlijk waar ze op uit is. Een hoge baan in het Obama team om haar fout van 15 jaar geleden alsnog te herstellen. Toen was het haar man Bill Clinton die haar hoofd maakte van een commissie om de gezondheidszorg te hervormen. Een onderneming die jammerlijk mislukte en wat een flink smet werd op de eerste termijn van haar man.

Obama stapte dus over de grens van 2118 gedelegeerden en heeft nu dus een meerderheid. De Democratische partij slaakt een zucht van verlichting want nu kan er gewerkt worden aan het herstellen van de eenheid binnen de partij en wordt een ondoorzichtig handjeklap tijdens de conventie voorkomen. De laatste tijd hoor je, vooral buiten de V.S., weer veel kritiek op het geldverslindende en ingewikkelde systeem van de voorverkiezingen. Een systeem wat in het verleden een van de meest democratische manieren was om een president te kiezen. Iemand die zeg rond 1900 in een uithoek van de Verenigde Staten woonde en geen notie had van wat er in Washington allemaal gebeurde kon toch zijn invloed uitoefenen door iemand uit zijn omgeving te kiezen die hij kende en wiens ideeën hem aanstonden. Deze persoon ging namens hem (vrouwen kregen pas later stemrecht) dan naar de conventie om de kandidaat te kiezen die het meest aan de voorwaarden voldeed die zijn kiezers voor ogen hadden.

Maar de moderne communicatiemiddelen zorgen ervoor dat nu in alle uithoeken van het land de kandidaten bekend zijn en ook de uitslagen van de voorverkiezingen zijn meteen na het sluiten van de stemlokalen al bekend. Dit maakt de conventies, enkele uitzonderingen daargelaten, tot een grote, dure pr show voor de kandidaat die allang bekend is.

Maar elke voorverkiezingsseizoen begint toch weer in de kleine zaaltjes van Iowa en New Hampshire. Door de sneeuw en de kou komen de mensen bijeen, luisteren naar de kandidaten en maken hun keuzes. Natuurlijk kost het veel geld en natuurlijk is het verworden tot een groot circus maar het brengt de politiek ook weer in de huiskamers van de gewone man. En uiteindelijk wint de kandidaat met de meeste stemmen.
Het gaat dus tussen Barack Obama en John McCain. Ze nemen beiden nu even wat gas terug om zich op te laden voor wat ongetwijfeld een zware laatste etappe van de campagne zal worden. Obama trapt af op 8 augustus tijdens de democratische conventie in Denver en McCain op 1 september in Minneapolis-Saint Paul. Daarna kan het echte vuurwerk beginnen totdat we op 4 november eindelijk weten wie de nieuwe president van de Verenigde Staten zal worden.