|
 De
verkiezingsstrijd is inmiddels voorbij en ik hoef niet meer via een
koffiebeker te kiezen voor welke kandidaat ik ben. En… jullie moeten nog
een maandje wachten op het verhaal over het knoflookfestival in Gilroy,
CA. Eerst wil ik nog wat meer over het andere Florida vertellen. Waar we
nu zijn geweest heeft helemaal niets met het algemene beeld van hoge
flats, Miami Vice, boulevards en snelle speedboats te maken.
Na een week tot rust komen vertrekken we ’s morgens rond een uur of tien
uit Sarasota, dat een kleine 40 km onder Tampa aan de Golf van Mexico
ligt. Geleidelijk aan wordt het landschap iets heuvelachtiger en de
sfeer Engelser. We passeren grote ‘farms’, afgebakend met houten hekken,
allemaal helder wit geschilderd. Op deze grote farms zijn voornamelijk
fokkerijen voor spring- en jockeypaarden. Vervolgens rijden we dwars
door een gebied met Hollands uitziende koeien. Na drie uur verlaten we
de 75 north en rijden in westelijke richting verder. We stoppen in het
Historic District van High Springs, waar we in het oude station, dat
omgebouwd is tot ‘The Station Bakery & Cafe’, een perfecte ruben
sandwich (Roast beef, zuurkool, en een pickel op rye brood) eten. De
vrouw des huizes bakt zelf het brood en de werkelijk gigantische
mierzoete taarten stralen de vitrine uit. Als we weer verder rijden
komen we steeds vaker grote trucks met gekapte bomen tegen en we
passeren na een tijdje uitgestrekte bosgebieden met gigantische bomen.
Wanneer we uiteindelijk de ‘panhandle’ (dat is de naam van het
horizontale stuk Florida) binnenrijden, zien we aan de kust alleen maar
huizen op palen. De kustlijn is er smal en er steken grillige
boomstronken uit het witte zand. Of ze die laten staan om het zand nog
een beetje bij elkaar te houden of dat de bomen gewoon geknapt zijn, ik
weet het niet. Na zes uur rijden arriveren we op de plaats van
bestemming, Apalachicola, en we realiseren ons opnieuw dat Amerika groot
is. Apalachicola ligt n.l. halverwege de Panhandle, het is nog ongeveer
3 uur rijden naar de grens van de volgende staat, t.w. Alabama.
We slapen in het Historic District van Apalachicola. Het district is
voor de helft al prachtig gerestaureerd. Een Historic District maakt een
plaats aantrekkelijker voor toeristen en dat is iets wat ze hier goed
kunnen gebruiken. Het feit dat Apalachicola de ‘oester-hoofdstad’ van
Florida is, blijkt niet genoeg te zijn. We zien regelmatig borden met
‘the forgotten coast’, want zo wordt de panhandle genoemd. In de baai
van Apalachicola (gewoon een paar keer proberen uit te spreken en dan
lukt het wel) zijn ca. ‘7600 acres of oyster bars’. Ze zijn verdeeld in
‘winter bars’ (oogsttijd van oktober tot juni) en ‘zomer bars’
(oogsttijd van juli tot september). De oesters worden door de ‘tongers’
(oestermannen) nog steeds op dezelfde manier geoogst als eeuwen geleden.
Vanaf kleine houten boten halen ze met twee aan elkaar verbonden grote
harken, ongeveer twee meter lang, de oesters naar de oppervlakte. Aan
boord worden ze gesorteerd op grootte. Zodra ze in de haven zijn worden
de oesters door de oesterhuizen verder gesorteerd. Daar worden ze of met
schelp en al verpakt of het vruchtvlees wordt uit de oester gehaald en
in plastic potten van een pint of gallon verpakt. Vanaf de oesterhuizen
worden ze vervoerd naar de groothandel of restaurants. Negentig procent
van de oesters in Florida en tien procent van de oester van heel Amerika
komen uit dit gebied.
 ’s
Avonds gaan we oester eten in het met veel bombarie aangekondigde
restaurant Boss Oyster. Er staan naast de gewone rauwe oesters een stuk
of 20 variaties op de kaart. Van Jalapeno (met gehakte jalapeno peper en
geraspte kaas) tot Japanoise (met bieslook, wasabi, Japanse vissaus &
Flying fish eitjes). Ik koos voor een combinatie van een aantal soorten.
De oesters waren prima, maar de rest van het eten was gewoon slecht.
Alles gefrituurd met een dikke laag beslag om de verse vis. Dat is zo
jammer, zeker als de vis uit de omgeving komt en vers is. Na het eten
lopen we terug naar het hotel. Onze kamer heeft een klein houten balkom
met uitzicht op de baai en ‘s morgens bij het wakker worden zwemmen er
dolfijnen voorbij.
Voor de kust van de panhandle liggen nog een aantal eilanden, St.
George, Dog Island en St. Vincent Island. We bezoeken St. George Island,
dat met een brug verbonden is met het vaste land. Ook daar zijn alleen
maar houten huizen op palen en na een aantal gesprekken was het
duidelijk waarom. Een aantal keer per jaar komt de zee zo omhoog, dat
het water onder de huizen doorstroomt. Het blijft eigenlijk nooit staan,
maar golft heen en weer. Het verbaast ons dat er zoveel vakantiehuizen
staan, want je weet dus dat het water zo af en toe tot aan de eerste
verdieping van je huis staat.. Ook als je er niet bent. Op de terugweg
naar Sarasota gebeurde het aller-vreemdste. We reden ongeveer een
kwartier toen er opeens een zwarte moederbeer met haar jong overstak. Ik
was te perplex om snel m’n fototoestel te pakken, want toen ik het inde
kniphouding had waren ze al in de berm verdwenen. Om er nou achteraan te
gaan, leek me niet echt slim. Dit was dus in een paar dagen een totaal
ander Florida dan wat iedereen als beeld van Florida in zijn hoofd
heeft. Geen hoge hotels, open auto’s, lichtgekleurde grote villa’s en
chique winkels, maar ‘knauwende’ in de buitenlucht werkende vissers en
houthakkers en... een moederbeer en haar jong.
Nelleke
Ginger – scented Pecans
Voor bij de borrel, ongenadig lekker
1 pond halve pecannoten
100 gr suiker
3 theel. Zout
1,5 theel. gemalen gemberpoeder
3 eetl. honing
3 theel. olie
Verhit de oven tot 160 graden. Leg de pecans naast elkaar op 2
bakblikken. Rooster ze 10 tot 15 minuten tot ze geuren. Hussel ze
tijdens het roosteren een keer. Vermeng ondertussen suiker, zout en
gember in een kleine schaal. Meng de honing, 3 eetlepels water en de
olie in een grote pan en breng op hoog vuur aan de kook. Zet het vuur op
middel en voeg de geroosterde pecans toe. Kook alles, zo af en toe
roerend tot al het vocht is verdwenen, 3 tot 5 minuten. Doe de noten in
een schaal, voeg het suikermengsel toe en meng alles goed. Spreid de
pecans nu naast elkaar op bakpapier uit en laat ze afkoelen. Je kan ze
een week bewaren in een goed afsluitbaar bakje.
Chicken on mashed cauliflower with salsa
1 kleine bloemkool (ca. 500 gr)
3 eetl. ongezouten boter
1 theel. zout
1 theel. peper
4 kipfilet
Salsa
1 eetl. olijfolie
zout
Breng 4 dl water aan de kook en voeg de schoongemaakt en gewassen
bloemkool toe. Breng opnieuw aan de kook, doe de deksel op de pan en
laat op hoog vuur 10 tot 12 minuten koken tot de bloemkool heel zacht
is. Laat uitlekken, voeg 2 eetlepels boter toe en zout en peper. Snijd
nu met een mes door de bloemkool tot het grof gehakt is en houd warm.
Maak ondertussen de kip klaar. Bestrooi de filets met zout en peper. Leg
de filets naast elkaar in een koekenpan met deksel en voeg 1 eetlepel
boter en 3 eetlepels water toe. Breng aan de kook, doe de deksel op de
pan en laat op middel vuur 3 tot 4 minuten koken. Zet het vuur uit en
laat de kip nog 4 minuten in de pan staan om verder te garen. Meng nu de
salsa met de olijfolie en een snufje zout in een kom. Roer er eventueel
nog wat van het vocht van de kip door. Schep de bloemkool op vier
borden, leg daarop een kipfilet en verdeel daar tenslotte de saus over.
Verenigde Smaken van Amerika
Interesse gekregen in het boek van Nelleke van Lindonk? Het boek is
helaas niet meer verkrijgbaar in de boekhandel. Neem
contact op
met USA4ALL indien u een van de laatste exemplaren wilt
bemachtigen.
 De Verenigde Smaken van Amerika
N. van Lindonk
Alle recepten van Nelleke van Lindonk worden bewaard in ons archief.
Wilt u deze eens rustig doorkijken of er iets voor u bijzit kiest u
hier voor het
Archief. |
  
|
